Stój! Kto idzie? To ja, biedny student

Obrazek użytkownika Tezeusz
Historia

Ta historia jest prawdziwa i zdarzyła się naprawdę. Pragnę ją przekazać by pozostała w sercach tych, którzy czując się patriotami swego kraju nie zapominają o jej obrońcach.

Wprowadzenie

Budynek Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej przy ul. Zielnej 37, znany wszystkim warszawiakom jako budynek PAST'y, w okresie międzywojennym był drugim po budynku dzisiejszego hotelu Warszawa, pod względem wysokości budynkiem w Warszawie. Wybudowany z przeznaczeniem na pomieszczenie centrali telefonicznej o znaczeniu nie tylko miejscowym, lecz również ogólno-krajowym, posiadał specjalnie silną konstrukcję i odpowiednio wysokie pomieszczenia przystosowane do zamieszczenia w nich urządzeń centrali telefonicznej obsługującej połączenia abonentów warszawskich, połączenia międzymiastowe i międzynarodowe. Wysokością górował nad całą północno-zachodnią dzielnicą Warszawy.

W czasie okupacji, Niemcy w sposób szczególny zabezpieczyli ten obiekt, traktując go jako obiekt o znaczeniu strategicznym, gdyż przez tę centralę przechodziły wszystkie połączenia telefoniczne Berlina z okupacyjnymi władzami tak zwanego Generalnego Gubernatorstwa jak i z całym frontem wschodnim. Wejścia do budynku chronił specjalnie wybudowany betonowy bunkier, a wewnątrz budynku przebywała stale dobrze uzbrojona, choć nieliczna załoga, wzmocniona po wybuchu Powstania do blisko 160 żołnierzy dowodzonych przez doświadczonych oficerów SS.

W dniu wybuchu Powstania, budynek PASTy znalazł się w rejonie działania batalionu „Kiliński”. W dniach od 1 do 3 sierpnia prowadzone były sporadyczne akcje, ostrzeliwanie i obserwacja załogi PAST'y.

W nocy z 3 na 4 sierpnia z inicjatywy dowódcy I Obwodu ppłk Radwana przeprowadzony miał zostać pierwszy atak na ten ufortyfikowany i mocno broniony przez Niemców obiekt.

Studenci w mundurach

W szeregach atakujących gmach Pasty żołnierzy AK byli przedwojenni studenci różnych uczelni a w czasie okupacji w Warszawie uczęszczali do tzw. „Tajne Podchorążówki” gdzie studenci poznawali tajniki walki i dowodzenia w przyszłości mieli zasilić kadrę oficerska AK.

Brali oni czynny w działaniach bojowych ucząc się żołnierskiego rzemiosła w AK dowodząc pododdziałami bojowymi w konspiracji.

Wybuch Powstania Warszawskiego tak jak i innych zastał ich w miejscach koncentracji z przydzielonymi już wcześniej zadaniami bojowymi.

Historia podchorążego Zbigniewa

Jeden z takich dowódców odcinka bojowego, który miał brać udział w ataku na Pastę o prawdziwym imieniu Zbyszek oczekiwał z podwładnymi na rozkaz ataku.

Była noc, Niemcy przestali strzelać, a Zbyszek dowiedział się od swojej łączniczki, że jego narzeczona, Wanda, jest z innym oddziałem obok jego stanowiska bojowego. Wykorzystując, że wszyscy spali po prostu „ urwał się do narzeczonej”. Gdy zaczęło świtać, podchorąży Zbyszek wracał do swoich podkomendnych, gdy wartownik zatrzymał go, prosząc o hasło.

Powstańcy mieli wówczas na sobie Niemieckie panterki, Niemieckie hełmy i broń niemiecka, więc ostre zachowanie wartownika nie mogło nikogo dziwić. Zbigniew hasło podał, ale nie zgadzało się one z obecnym, które wymieniono o północy, o czym zakochany podchorąży wiedzieć nie mógł.

Sprawa zaczynała być groźna, gdy wartownik zamierzał oddać serię w kierunku domniemanego Niemca, ten z rozpaczy i strachu krzyknął „Nie strzelaj, to ja, biedny student”! Wartownik i przybyli żołnierze AK ryknęli ze śmiechu. Niemcy tak by nie mogli powiedzieć, u nich studenci nie byli biedni.

Cóż, rano w czasie apelu, podchorąży Zbigniew, by wyjaśnić dowódcy cała sprawę …zaprosił go i oddział na ślub.

Dalsze losy podchorążego Zbigniewa

Po zdobyciu gmachu PASTy odbył się cichy, skromny ślub podchorążego Zbigniewa z narzeczoną Wandą. Były powstańcze pieśni i wybuchy Niemieckich pocisków, były łzy szczęścia i miłości.

On, ranny powstaniec warszawski, przeżył, uciekł z Niemieckiej niewoli wstępując w szeregi 1 Armii Wojska Polskiego z którą doszedł do Berlina. Poszukiwał cały czas dostępnymi metodami swojej żony Wandy, niestety nikt nic o niej nie wiedział - ponoć była ranna pod koniec Powstania.

Awansowany na oficera, następnie został skierowany do walki jak to wówczas nazywano z „bandami”. Gdy w ataku na oddział NSZ gdzieś w lasach i jego otoczeniu okazało się niechybnie, iż ci których wziął do niewoli są jego towarzyszami walki z Powstania Warszawskiego a ich sanitariuszką jest jego żona Wanda. Nie zastanawiał się długo - przechodzi wraz z całym swoim oddziałem w szeregi NSZ.

Przez dwa lata walczy z UB i NKWD,  stając się żołnierzem Niezłomnym. Cudem wraz z żoną uniknął wyroku śmierci, uciekając z zastawionych pułapek, udaje im się przy pomocy zakonspirowanej siatki AK uciec z kraju przez Czechy do Austrii stamtąd do Stanów Zjednoczonych. W latach 70 tych XX wieku przyjeżdżają do Polski, pod zmienionym nazwiskiem do chorego swego dowódcy z Powstania Warszawskiego i opowiadają wówczas jemu swoje losy - opowiadają je mojemu dziadkowi.

Poznałem jako młody chłopak wówczas tę niesamowitą historię walki o Polskę wolną i demokratyczną, poznałem wówczas wspaniałe losy Polskich bohaterów - Żołnierzy Niezłomnych .

Nie żyją już wszyscy bohaterowie tego opowiadania, została po nich ta historia, moja pamięć i przelana krew za Polskę.

Chwała im, chwała bohaterom!

Ocena wpisu: 
5
Twoja ocena: Brak Średnio: 4.5 (głosów:9)

Komentarze

Dziękuję za piękną opowieść!

Ilekroć jest mowa o budynku PAST-y - z nostalgią myślę o zwieńczeniu tej budowli wzorowanym na dawnych wieżach obronnych. Zwieńczeniem były tzw. blanki strzelnicze. Dziś nieobecne na zrekonstruowanym budynku. W Warszawie, gdzie odbudowano Starówkę, gdzie pietyzmem otacza się 'bucior stalina' - nie ma możliwości, aby zrekonstruować jeden z najcenniejszych zabytków i pamiątek po heroicznej, brawurowej walce Polaków? [blanki te widoczne są na fotografii zamieszczonej powyżej przez Tezeusza]

https://www.google.com/search?q=blanki+na+budynku+pasty&client=firefox-b-d&sxsrf=ACYBGNR_Ak44c79tWVAW5T9EpVtSUd66EA:1574832779881&tbm=isch&source=iu&ictx=1&fir=65LLzt-9R9O5MM%253A%252CbwmAzwYDqJNAVM%252C_&vet=1&usg=AI4_-kS2-uwZIFeLF33vDtokW9ce9xNaSA&sa=X&ved=2ahUKEwj8prOj1YnmAhXQl4sKHSHAAIgQ9QEwBHoECAkQDA#imgrc=65LLzt-9R9O5MM:

Pamiętam, kiedy w latach osiemdziesiątych/dziewięćdziesiątych XX w.na szczycie PAST-y widniał niebieskawy neon "fundacja nissenbaumów'. Teraz przynajmniej to zniknęło. Wikipedia o tym milczy, ale ludzie pamiętają. Jakimś cudem udało się w 2000 roku przekazać budynek środowiskom kombatanckim, przy czym lansował się niejaki J. Buzek. Pokojowa walka o odzyskanie PAST-y dla Polaków trwała ponad siedem lat. Oto jej historia:

https://www.fundacja-ppp.pl/images/pliki/historiapasty.pdf

Podoba mi się!
5
Nie podoba mi się!
0

Bóg - Honor - Ojczyzna!

#1610397

Mam nadzieję, że się nie gniewasz ?

Podoba mi się!
4
Nie podoba mi się!
0
#1610477

Pamiątki po bohaterach tej opowieści znajdują się w Muzeum Powstania Warszawskiego. 

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
-1

Tezeusz

#1610482

Popędzę niezwłocznie. Do Muzeum Powstania, oczywiście. Pozdrawiam i oczekuję na dalsze bezcenne wieści, wpisy historyczne, nieznane historie.

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

Bóg - Honor - Ojczyzna!

#1610485

Zapraszam zatem do czytania.

Podoba mi się!
2
Nie podoba mi się!
-1

Tezeusz

#1610514