Rzeź Polaków - rozkaz Jeżowa cz.9

Obrazek użytkownika Rafał Brzeski
Historia

 

Dalszy ciag rozkazu Ludowego komisarza spraw wewnetrznych Nikolaja Jezowa adresowanego do najwyzszych stopniem funkcjonariuszy NKWD. Jezow uzasadnia w nim koniecznosc wymordowania wszystkich Polakow mieszkajacych w Zwiazku Sowieckim poniewaz Polacy pod wodza Polskiej Organizacji Wojskowej (w dacie rozkazu byla od lat rozwiazana) prowadza kampanie terroru oraz paralizuja dzialalnosc sluzb specjalnych. 

Działalność terrorystyczna wywiadu polskiego.

Zgodnie z dyrektywami z Warszawy, Unszlicht, Makowski, Dąbal, Wiślak, Matuszewski[1] i inni przygotowywali, wspólnie z trockistami, akty terroru o charakterze centralnym.

Matuszewski, na przykład, zorganizował w aparacie moskiewskiej milicji grupę POW, wciągnął do niej razem z Szyprowskim[2] (były sekretarz komitetu partyjnego milicji) dużą liczbę pracowników milicji (w tym również nie-Polaków), którzy prowadzili wywrotową działalność na różnych odcinkach służby milicyjnej (służba zewnętrzna, łączność, ochrona metra, stołówki milicyjne).

Zgodnie z dyrektywami, Dąbal, Matuszewski i Szyprowski przygotowywali zamachy terrorystyczne o charakterze centralnym wykorzystując obecność grupy przy ochronie obiektów, które były odwiedzane przez członków władz.

Zwerbowany przez Sosnowskiego w Saratowie polski agent Kasperski[3] (redaktor gazety obwodowej „Komunista”) wchodził w skład organizacji trockistowskiej, był związany z centralą Kraju Saratowskiego i obok uczestnictwa w działaniach dywersyjno-sabotażowych (grupa dywersyjna w fabryce kombajnów, zakładach produkcji akumulatorów ołowiowych – 195 i innych) włączył się do przygotowań zamachów terrorystycznych na szczeblu centralnym.

Roboczy kontakt z centralą trockistowską utrzymywali także Sosnowski i Pilar biorący udział w przygotowaniu aktów terrorystycznych.

Saratowska grupa POW poprzez tegoż Kasperskiego była w kontakcie z antysowiecką organizacją prawicową w Saratowie.

Likwidowana obecnie filia POW w obwodzie dniepropietrowskim przygotowywała zamachy terrorystyczne wspólnie z organizacją trockistowsko-eserowską w Dnieprodzierżyńsku i uzgadniała z nią swą działalność dywersyjno-sabotażową.

Obok działalności terrorystycznej w moskiewskiej centrali POW istniała też dyrektywa, aby przygotować szereg grup bojowych dla przeprowadzenia zamachów terrorystycznych na szczeblu centralnym w chwili agresji wojskowej na ZSRS.

Pracę nad utworzeniem takich grup prowadził członek moskiewskiej centrali POW Pestkowski.  

Sabotaż sowieckiej pracy wywiadowczej i kontrwywiadowczej.

Po zakończeniu wojny sowiecko-polskiej podstawowa kadra organizacji wraca do Moskwy i wykorzystując zajmowane przez Unszlichta stanowisko zastępcy przewodniczącego WCzKa-OGPU, a następnie zastępcy przewodniczącego Rady Wojskowo-Rewolucyjnej, rozwija działalność dla przejęcia kontroli nad istotnymi odcinkami działalności WCzK i OGPU (Pilar – naczelnik KRO WCzK [kontrwywiad], Sosnowski i jego grupa w KRO WCzK, Olski – przewodniczący GPU Białorusi, Ichnowski[4] – naczelnik EKU GPU,[5] Miedwied – przewodniczący MCzK,[6] później zmienił Messinga na stanowisku PP[7] OGPU w LWO,[8] Łoganowski, Barański i wielu innych w strukturach INO WCzK-OGPU-NKWD) i Zarządu Wywiadu RKKA (Bortnowski i inni).

W minionych latach  działalność organizacji w strukturach WCzK-OGPU-NKWD i Zarządzie Wywiadu RKKA prowadzona była w następujących kierunkach:

  1. Całkowity paraliż naszej działalności kontrwywiadowczej przeciw Polsce, zapewnienie bezkarnej i pomyślnej pracy polskiemu wywiadowi w ZSRS, ułatwienie infiltracji i legalizacji agentury na terytorium ZSRS i na różne odcinki gospodarki narodowej kraju. W Moskwie Pilar, Olski, Sosnowski i inni, na Białorusi Messing, w Leningradzie Miedwied, Janiszewski,[9] Sędzikowski[10] i inni systematycznie sabotowali działania naszych organów przeciw polskiemu wywiadowi, chronili przed porażką lokalne organizacje POW uprzedzając grupy i poszczególnych członków POW o istniejących materiałach, przygotowywanych operacjach, przetrzymywali i niszczyli informacje o działalności POW napływające od uczciwych agentów, wprowadzali do siatek szpiegowsko-informatorskich podwójnych agentów pracujących dla Polaków, nie dopuszczali do aresztowań, zamykali sprawy.
  1. Przejęcie i paraliż całej pracy wywiadowczej NKWD i Zarządu Wywiadu RKKA przeciw Polsce, szeroka, planowa dezinformacja i wykorzystywanie naszego aparatu wywiadu zagranicą do dostarczania informacji o innych krajach i do działań antysowieckich na arenie międzynarodowej.

I tak członek POW Staszewski, wyznaczony przez Unszlichta do pracy zagranicznej wykorzystał swój pobyt w Berlinie w 1932 roku do poparcia Brandlera,[11] by działając według bezpośrednich dyrektyw Unszlichta doprowadzić do przerwania i klęski powstania proletariackiego w Niemczech.  

Członek POW Żbikowski, skierowany przez Bronkowskiego do pracy zagranicznej Zarządu Wywiadu RKKA, prowadził działalność prowokatorską, których celem było skomplikowanie dwustronnych stosunków między ZSRS a Anglią.

Zgodnie z dyrektywami Unszlichta, członkowie organizacji Łoganowski i Barański wykorzystali swój pobyt w Warszawie z ramienia INO w okresie odsunięcia Piłsudskiego od władzy dla stworzenia pod płaszczykiem OGPU dywersyjnych organizacji piłsudczyków, które działały przeciwko ówczesnemu rządowi endeków w Polsce i przygotowywały – jakoby w imieniu rezydentury INO – prowokacyjny zamach na francuskiego marszałka Focha,[12] w czasie jego przyjazdu do Polski, celem doprowadzenia do zerwania normalnych stosunków dyplomatycznych między Francją a ZSRS.      

  1. Wykorzystanie stanowisk członków POW w WCzK-OGPU-NKWD do głębokiej działalności antysowieckiej i werbunku szpiegów.

Emisariusz Piłsudskiego i rezydent Oddziału II polskiego Sztabu Głównego, I. Sosnowski, na szeroką skalę wykorzystywał swoją pozycję w organach w celu nawiązania kontaktu z różnymi, przeważnie antysowieckimi elementami nacjonalistycznymi i stanął na czele ich działalności wywrotowej na Zakaukaziu, w Azji Środkowej i w innych rejonach.  

Jednakże bodaj najwiekszą szkodę przyniosła nam teoria i praktyka pasywności w działalności kontrwywiadowczej, uporczywie i systematycznie prowadzona przez polskich szpiegów, którzy wśliznęli się do WCzK-OGPU-NKWD.

 

Wykorzystując przejęcie kierowniczych stanowisk w naszym aparacie kontrwywiadu, polscy szpiedzy sprowadzali jego pracę do przedsięwzięć ściśle obronnych na naszym terytorium. Nie dopuszczali do działalności mającej na celu penetrację central wywiadu innych państw przez naszą agenturę kontrwywiadowczą oraz do innych aktywnych, kontrwywiadowczych działań ofensywnych.

Nie dopuszczając do stosowania podstawowej zasady pracy kontrwywiadu, polegającej na przeniesieniu naszej walki przeciw wywiadom innych państw na ich własne terytoria, polscy szpiedzy w naszych organach doprowadzili do takiej sytuacji, że sowiecki kontrwywiad z organu, któremu państwo sowieckie powierzyło walkę przeciwko wywiadom innych państw i ich działalności, został w ciągu minionych lat całkowicie przekształcony w bezsilny aparat ścigający pojedynczych, drobnych szpiegów.

W przypadkach, kiedy podejmowano próby wyjścia kontrwywiadu za granicę, były one wykorzystywane albo do wprowadzenia swojej ważnej agentury do ZSRS (sprawa Sawinkowa[13]), bądź do nawiązania kontaktów z elementami antysowieckimi i ich uaktywnienia (sprawa Moskwicza-Bojarowa[14], prof. Isiczenko[15] i innych).


[1] Bliższych danych nie znaleziono.

[2] Szyprowski Adam Ludwikowicz, Polak urodzony w Dąbrowie w 1893 roku.  Członek WKP(b) od 1920 roku. Przed aresztowaniem sekretarz partyjnego komitetu Głównego Zarządu Milicji NKWD. Aresztowany 16 maja 1937 roku. Rozstrzelany 28 sierpnia 1937 roku.

[3] Kasperski Władimir Władimirowicz. Urodzony w maju 1896 roku w Holmie w obwodzie pskowskim. W czasie wojny domowej komisarz polityczny troickiej linii kolejowej. W latach 1921-1922 redaktor naczelny ukazującej się w Czelabińsku „Sowieckiej Prawdy”.  Później kieruje gazetami partyjnymi w Sewastopolu, Stalingradzie, Jarosławiu i innych miastach. W 1936 roku zostaje redaktorem naczelnym ukazującego się od 1906 do 1991 roku dziennika „Komunista”, organu obwodowego komitetu partyjnego w Saratowie. Aresztowany w maju 1937 roku. Skazany i rozstrzelany 21 maja 1938 roku. 

[4] Ichnowski Marian Kazimierzowicz, Polak, urodzony w Radomiu w 1886 roku. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnomocnik Biura Polskiego przy KC WKP(b) w sztabie 4 Armii RKKA.   W 1921 roku naczelnik Zarządu Ekonomicznego GPU, gdzie wraz z Dzierżyńskim formułował zadania WCzK w świetle Nowej Polityki Ekonomicznej (NEP). Przed aresztowaniem naczelnik zarządu przymongolskich szlaków komunikacyjnych. Aresztowany 21 marca 1937 roku. Rozstrzelany 1 listopada 1937 roku.

[5] Utworzony 25 stycznia 1921 roku Zarząd Ekonomiczny WCzK powołany do walki z kontrrewolucją w gospodarce, przede wszystkim dla zwalczania szpiegostwa gospodarczego, sabotażu i dywersji.

[6] Moskiewska Komisja Nadzwyczajna – moskiewski oddział WCzK

[7] Pełnomocny Przedstawiciel – funkcja w WCzK, OGPU i NKWD w latach 1920-tych i 1930-tych.

[8] Leningradzki Okręg Wojskowy

[9] Janiszewski Dionizy Julianowicz, Polak, urodzony w Warszawie w 1898 roku. Członek WKP(b) od 1919 do 1934 roku następnie usunięty z partii. Zastępca naczelnika Wydziału Specjalnego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Zesłany na Kołymę do kopalni złota po zamachu na Kirowa. Aresztowany powtórnie 20 listopada 1937 roku. Rozstrzelany 10 stycznia 1938 roku.

[10] Sędzikowski Iwan Wiktorowicz, Polak urodzony w Radomiu w 1895 roku. Członek WKP(b) od 1919 roku. Usunięty z partii w związku z aresztowaniem w 1937 roku. Pełnomocnik operacyjny Oddziału Rejonowego NKWD w Borowiczach. Aresztowany 22 stycznia 1937 roku. Rozstrzelany 27 sierpnia 1937 roku. 

[11] Brandler Heinrich, Niemiec, urodzony 3 lipca 1881 roku w Wandsdorf.  Założyciel Komunistycznej Partii Niemiec (KPD) i jej przewodniczący w latach 1921-1924. Opowiedział się przeciwko organizacji zbrojnego powstania przez komunistów w 1924 roku. Po upadku powstania wyjechał do ZSRS, ale wkrótce wrócił do Niemiec.  W 1929 roku wykluczony z KPD za popieranie Bucharina i Rykowa przeciwko Stalinowi. Po dojściu Hitlera do władzy wyemigrował do Francji, a po upadku Francji w 1940 roku wyjechał na Kubę. Do Republiki Federalnej Niemiec wrócił w 1949 roku. Do końca aktywny w lewicowym nurcie politycznym zmarł  26 września 1967 w Hamburgu.  

[12] Foch Ferdynand, Francuz, urodzony 2 pażdziernika 1851 roku w Tarbes. Marszałek Francji. W czasie I wojny światowej naczelny dowódca sił Sprzymierzonych na froncie zachodnim. W listopadzie 1918 osobiście podyktował stronie niemieckiej warunki zawieszenia broni.  Przyjaciel Polski, nieprzejednany wróg Niemiec. W kwietniu 1923 roku odwiedził Polskę i otrzymał wówczas tytuł Marszałka Polski. Zmarł 20 marca 1929 w Paryżu.

[13] Sawinkow Boris Wiktorowicz, Rosjanin, urodzony 19 stycznia 1879 roku w Charkowie. Członek organizacji Bojowej Partii Socjalistów Rewolucjonistów. W latach 1904-1905 organizował zamachy na carskich urzędników, za które w 1906 roku został skazany na karę śmierci. Uciekł z Rosji i powrócił dopiero w 1917 roku. Wiceminister spraw wewnętrznych w rządzie Kiereńskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej organizował oddziały Rosyjskiej Armii Ludowej do walki, pod polskim dowództwem, z Armią Czerwoną. Po wojnie zamieszkał  w Warszawie, gdzie założył Ludowy Związek Obrony Ojczyzny i Wolności (NSZRiS). W opinii bolszewików był ich najpoważniejszym przeciwnikiem politycznym na emigracji. Pod naciskiem Moskwy rząd polski wydalił go z kraju w 1921 roku. Zwabiony podstępem przez OGPU w ramach kombinacji kontrwywiadowczej Syndykat podjął próbę powrotu, by stanąć na czele pozorowanej organizacji antybolszewickiej. Aresztowany natychmiast po przekroczeniu granicy 15 sierpnia 1924 roku. Skazany na śmierć w procesie pokazowym, po czym karę zmniejszono do 10 lat więzienia. Według oficjalnej wersji popełnił samobójstwo 7 maja 1925 roku. Według innych źródeł został zamordowany przez funkcjonariuszy OGPU w więzieniu na Łubiance.      

[14] Prawdopodobnie błąd pisarski w oryginale. Zapewne winno być: Mosewicz-Bojar Nikołaj Andriejewicz, Rosjanin, urodzony w 1904 roku w Eupatorii. Członek „białej” organizacji Opus. Utrzymywał łączność kurierską między siedzibą organizacji w Pradze, przez Polskę na teren ZSRS. Podczas pobytu w ZSRS, w styczniu 1929 roku, wspierany logistycznie i finansowo przez polską placówkę dyplomatyczną w Moskwie. Ścigany przez OGPU przekracza granicę z Polską, składa report w Pradze i ukrywa się w miasteczku Rudaki pod Białymstokiem. W kwietniu 1930 roku kolejny raz przekracza sowiecką granice. Aresztowany 22 listopada 1930 roku. Uznany winnym szpiegostwa i udziału w organizacji terrorystycznej przez Kolegium OGPU 20 kwietnia 1931 roku. Rozstrzelany 24 kwietnia 1931 roku.

[15] Isiczenko Piotr Iwanowicz, Ukrainiec, urodzony w Ochtyrce w 1882 roku. Profesor Moskiewskiego Instytutu Kooperatywnego. Aresztowany 14 lipca 1923 roku. Rozstrzelany 29 maja 1924 roku za udział w organizacjii kontrrewolucyjnej. 

 

Ocena wpisu: 
Twoja ocena: Brak Średnio: 5 (głosów:9)

Komentarze

I cieszę się z kolejnej odsłony materiałów źródłowych.  

Oby te przedstawione fakty dotarły do świadomości Polaków i nie pozostawiły złudzeń co do rzeczywistych intencji Rosjan wobec nas. Zarówno kiedyś jak i dzisiaj. 

 

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

"Mówienie prawdy w epoce zakłamania jest rewolucyjnym czynem"

/G. Orwell

Mind Service - 1do10.blogspot.com

#1462416