TOWARZYSZ SŁAWOMIR NICIEJA - SZTANDAR REWOLUCJI PROLETARIATU

Obrazek użytkownika Aleszumm
Kraj

TOWARZYSZ SŁAWOMIR NICIEJA - SZTANDAR REWOLUCJI PROLETARIATU

Z "KRWAWYM  FELKIEM" W TLE

Stanisław Sławomir Nicieja- urodzony w 1948 r. w Strzegomiu, absolwent opolskiej WSP, doktor nauk humanistycznych, od 1991 r. profesor zwyczajny, od 1996 r. rektor UO(Uniwersytetu Opolskiego). Kandydował do senatu z ramienia SLD.

KLUB "GAZETY POLSKIEJ" W OPOLU

"Andruch"/Klub GP w Opolu/

andruch 2001, 3 lutego, 2011 - 00:48 niepoprawni.pl :

Dzierżyński Czerwona Sorbona S.Sławomir Nicieja . Uniwersytet Opolski Blog

"Nie umiem pół duszy oddać tylko"

W SETNĄ ROCZNICĘ URODZIN FELIKSA DZIERŻYŃSKIEGO - W  SETNĄ ROCZNICĘ REWOLUCJI PAŹDZIERNIKOWEJ

AUTOR SŁAWOMIR NICIEJA

11 września bieżącego roku minęła setna rocznica urodzin Feliksa Dzierżyńskiego. Dla wrogów rewolucji jego nazwisko stało się postrachem i symbolem twardej rewolucyjnej sprawiedliwości. Zwano go "Żelaznym Feliksem", "Wiecznym Płomieniem", "Karzącym Mieczem Rewolucji". Posiadał niezwykły życiorys, niezwykłe stanowisko w rewolucji rosyjskiej i niezwykłą władzę.

Dzierżyński zmarł przedwcześnie w wieku 49 lat (20 lipca 1926 roku) na atak serca w swym gabinecie na Kremlu, wkrótce po wygłoszeniu płomiennego przemówienia na pienum KC Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W przemówieniu tym powiedział m. in.: "Wiecie doskonale, na czym polega moja siła. Nigdy się nie oszczędzałem. Lubicie mnie tu wszyscy dlatego, że mi ufacie. Nigdy nie byłem obłudny i jeśli widzę u nas nieporządki - zwalczam je z całą siłą." Dzierżyński był doskonałym oratorem, umiejącym barwnie i sugestywnie mówić o najbardziej skomplikowanych problemach rewolucji. Te cechy predestynowały go do spełniania roli trybuna ludu. W trakcie swego ostatniego przemówienia kilkakrotnie chwytał się za serce. Słuchacze sądzili, że to jeden z licznych jego gestów.

Mimo, że od śmierci Dzierzyńskiego minęło 51 lat i mimo pokaźnej, ciągle narastającej literatury o nim, daleko jest jeszcze do wyczerpania materiałów archiwalnych mówiących o jego życiu i działalności politycznej. Dzierżyński wkroczył bowiem do historii w przełomowym okresie i nie należy do postaci, o których się zapomina. Wiadomo niemal powszechnie, że był jednym z najbliższych współtowarzyszy Lenina w okresie Rewolucji Październikowej i jednym z tych działaczy bolszewickich, którzy położyli największe zasługi w dziele ugruntowania zwycięstwa socjalizmu w Kraju Rad - i to szczególnie w okresie, gdy zmasowane siły kontrrewolucji podjęły ostrą, bezkompromisową, krwawą walkę w celu odebrania władzy partii bolszewickiej. Stąd też Dzierżyński znany jest przede wszystkim jako przewodniczący Ogólnorosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem, tzw. Czeki, lecz nie zawsze pamięta się, że ten wybitny Polak zajmuje poczesne miejsce w historii międzynarodowego ruchu robotniczego. Był on bowiem współorganizatorem Litewskiej Socjaldemokratycznej Partii; odnowicielem, czołowym działaczem, członkiem Zarządu Głównego Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy; należał do ścisłego kierownictwa Socjaldemokratycznej Partii Robotników Rosji, a następnie Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików). Ponadto nad naszą wiedzą o życiu i działalności Dzierżyńskiego zaciążylo bez wątpienia oczernianie go przez polską prasę burżuazyjną w okresie międzywojennym. Pewną rolę w tym okresie odegrała również wydana dwukrotnie (1932, 1935) w dużym nakładzie książka burżuazyjnego pisarza, Bogdana Jaxy-Ronikera, pod intrygującym tytułem "Dzierzyński Czerwony Kat - Złote Serce". Próbowano w niej kreować Dzierzynskiego na "polskiego Torquemadę bolszewizmu", bądź też "Franklina socjalizmu", ściągającego na siebie pioruny w imię wyższych celów. Tytuł tej paszkwilanckiej książki Ronikera - jak stwierdził jeden z biografów Dzierżyńskiego, prof. Jerzy Ochmański - trafił jednak niespodziewanie w sedno. Był bowiem Dzierżyński nieubłagany dla kontrrewolucjonistów i był też człowiekiem o "złotym sercu", czułym na wszelką nędzę i krzywdę społeczną tych, co żyli z pracy swych rąk.

II

Burżuazyjna propaganda zarzucała Dzierżyńskiemu wiele, jednak nie mogła przejść do porządku dziennego nad faktem, że był to człowiek moralnie czysty, ofiarny, oddany bez reszty idei, o silnej woli, stanowczości i dużej odwadze, w pracy nie cofający się przed żadnymi przeszkodami, traktujący przemoc jedynie jaklo środek walki narzucony przez nie przebierającego w metodach, bezwzględnego wroga. W zmaganiach z białym terrorem, sabotażem, strzelaniem do wodzów rewolucji i zamachami na samo istnienie dyktatury proletariatu Czeka musiała spełniać rolę zbrojnego ramienia partii. Dzierżyński częstokroć mówił o konieczności odpowiedzenia terrorem na terror. Chodziło mu bowiem o zlikwidowanie wszelkich przejawów dywersji, ale równocześnie zawsze wołał o rozsądne wymierzanie ciosów, celowanie w faktycznych wrogów rewolucji, nie zaś w tych, którzy nieświadomie dali się zwieść. Gdy w pierwszej połowie 1918 roku, w najtrudniejszym okresie rewolucji, w zanarchizowanej, ogarniętej wojną domową głodującej Rosji objął to jedno z najtrudniejszych stanowisk w apartamencie radzieckim, tak napisał w liście do swej żony: "Wysunięto mnie w pierwszej linii i wola moja - walczyć i patrzeć otwartymi oczami na całą zgrozę położenia, by jak pies wierny rozszarpać złodzieja. Fizycznie zmęczony jestem, lecz nerwami żyję i nie czuję przygnębienia. Nie wychodzę prawie wcale z lokalu swego. Tu pracuję, w kącie za parawanem mam łóżko. W Moskwie jestem już kilka miesięcy. Mój adres: B. Łubianka 11". Gdy kilka miesięcy później otrzymał list z kraju od swej siostry Aldony, w którym pod wpływem propagandy burżuazyjnej wyrażała ona swoje wątpliwości w kwestii prowadzonej przez niego walki z siłami kontrrewolucyjnymi, natychmiast jej odpisał. Zważywszy, że Aldona była jego najukochańszą siostrą i powiernicą najskrytszych jego myśli, na co potwierdzenie znajdujemy w obszernej ich korespondencji, list ten możemy traktować jako głębokie wewnętrzne wyznanie Dzierżyńskiego. Pisał w nim : "Jedną prawdę mogę Ci napisać - pozostałem tym samym. Czuję, że Ty nie możesz pogodzić się z myślą, że to ja i nie możesz zrozumieć znając mnie... I dziś poza ideą - poza dążeniem do sprawiedliwości - nic nie waży na szali mych czynów. Trudno mi pisać. Trudno dowodzić. Ty widzisz tylko to, co jest, i o czym słyszysz w przesadnych może barwach... ja, wieczny tułacz, w ruchu, w procesie zmian i tworzenia życia nowego... Czy zastanawiałaś się kiedy - co to jest wojna, w jej prawdziwych obrazach? Odpychałaś od siebie obrazy poszarpanych ciał pociskami, rannych na polu i kruki, wydłubujące oczy jeszcze żywych. Odpychałaś te straszne codzienne obrazy. A mnie zrozumieć nie możesz. Żołnierza rewolucji walczącego o to, by nie było na świecie niesprawiedliwości, by ta wojna nie oddała na łup zwycięzców-bogaczy całych milionów ludów. Wojna - straszna rzecz. Na nas szedł cały świat bogaczy. Najnieszczęśliwszy naród pierwszy stanął w obronie swych praw - i stawił opór całemu światu. Czyż chciałabyś, bym był gdzieś na ustroniu? Aldono moja, nie rozumiesz mnie - trudno mi więc pisać. Gdybyś wiedziała, jak żyję, gdybyś mi w oczy zajrzała - zrozumiałabyś, raczej odczułabyś - że pozostałem tym samym, co dawniej..."

Dzierżyński trwał na swym stanowisku niezłomnie. Miał pełną świadomość znaczenia i roli, jaką w rewolucyjnej Rosji spełniał kierowany przez niego urząd. Stąd też od swych podwładnych surowo wymagał przestrzegania zasad rewolucyjnej praworządności. Bezwzględnie karał wszelkie przejawy samowoli, niesubordynacji, grubiaństwa bądź też używania siły fizycznej wobec pokonanych i bezbronnych przeciwników. Dewizą i główną dyrektywą w pracy czekistów stały się jego słowa: "Czekista powinien mieć gorące serce, zimny umysł i czyste ręce". Jak stwierdza Jan Sobczak, Dzierżyński za wszelką cenę nie chciał dopuścić, aby w kierowanym przez niego urzędzie, korzystającym z ogromnych i nadzwyczajnych praw, zakorzeniło się zło. Dążył, by urząd ten nie stał się samowystarczalnym aparatem, by nie oderwał się od partii, by jego pracownicy nie zdemoralizowali się.

III

Dzierżyński był człowiekiem prawym. Całe swoje dojrzałe życie poświęcił walce o sprawę robotniczą i sprawiedliwość społeczną. Walczył o Polskę socjalistyczną, ale utopijnie wyobrażał sobie drogę dojścia do niej. Marzyła mu się Europa bez granic, z jednym wspólnym proletariackim rządem. Polskę zdawał się widzieć w jakimś nieokreślonym bliżej Związku Wolnych Ludów Europy. Nie wchodził jednak głęboko w rozważania teoretyczne na ten temat, uważając, że zadaniem chwili jest zmobilizowanie mas w obliczu narastającej w Europie rewolucji i wydarcie władzy z rąk burżuazji. Za swoją postawę polityczną i poglądy był sześciokrotnie aresztowany i 11 lat swego życia spędził w więzieniach i kazamatach carskich.

Dzierżyński pochodził z licznej, posiadającej duże tradycje patriotyczne polskiej rodziny, od wieków osiadłej na Wileńszczyźnie. Miał czterech braci i trzy siostry. Całe jego rodzeństwo otrzymało staranne wykształcenie. Wszyscy jego bracia ukończyli wyższe uczelnie. Tylko Feliks z własnej woli przerwał naukę szkolną, porzucając ósmą klasę wileńskiego gimnazjum, by całkowicie poświęcić się pracy rewolucyjnej. Bardzo wcześnie wstąpił w szeregi socjaldemokracji i całą kwotę pieniężną odłożoną przez ojca na jego studia (każdy z braci miał przeznaczone w domu 1000 rubli na naukę) oddał na cele partyjne.

Dzierżyńskiego cechowała niezwykła żywotność i aktywność społeczna. Nie oszczędzał swego zdrowia, które od lat wczesnej młodości było nadwątlone zaleczoną gruźlicą, miał też chroniczny bronchit i wadę serca. Ponieważ bez pełnego zaangażowania nie wyobrażał sobie życia, zdecydowana wola działania była silniejsza od choroby. Gdy przeglądamy jego obszerną spuściznę epistolarną, dochodzimy do wniosku, że miał naturę refleksyjną, a szerokie zainteresowania, dużo czytał, od wczesnej młodości skłonny był do egzaltacji, a równocześnie pozbawiony cynizmu, ogromnie serio traktujący problemy ludzkie. Na wybór drogi życiowej Dzierżyńskiego niepośledni wpływ wywarło środowisko, w którym się wychowywał. Jego dzieciństwo przypadło na okres, kiedy na Wileńszczyźnie świeże były jeszcze wspomnienia krwawo stłumionego powstania styczniowego i ostrych represji, które spadły na zamieszkujących tamte rejony Polaków. Dzierżyński był świadkiem terroru carskiego, tępiącego wszelkie przejawy polskości na Litwie. Na co dzień stykał się z jednej strony z nędzą szerokich mas proletariackich i ludowych, a z drugiej strony z samowolą i dostatkiem carskich urzędników. Wszystko to głęboko zapadło w jego młodzieńczy, wrażliwy umysł. "To zadecydowało - napisał później w jednym z listów do żony z 1914 roku - że poszedłem późniejszą swoją drogą, że każdy gwałt, o którym słyszałem lub który widziałem (np. Kroże) - zmuszanie do mówienia po rosyjsku, zmuszanie do chodzenia do cerkwi w dni galowe, system szpiegostwa itp. - były jakby gwałtem nade mną samym, i wtedy przysiągłem z gromadką innych walczyć z tym złem aż do ostatniego tchu. I miałem już serce i mózg otwarte na niedolę ludzką i nienawiść zła".

IV

Wspomniałem już, iż Dzierżyński za walkę z carskim samodzierżawiem 11 lat swego dojrzałego życia przepędził w więzieniach. Przez długi okres uchodził niemal za stałego "mieszkańca" osławionego X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, miejsca gehenny tysięcy polskich rewolucjonistów i patriotów. Trzykrotnie skazany na katorgę i wywieziony w głąb Rosji, był bohaterem brawurowych ucieczek, w czasie których w pojedynkę przemierzył tysiące kilometrów po tajgach i zmarzlinach syberyjskich, aby wrócić do Warszawy i dalej kontynuować swą działalność rewolucyjną. Mówiono wtedy w kraju, że Dzierżyński wraca jak bumerang do Warszawy. Więzienia znacznie pogorszyły stan jego zdrowia, ale nie były w stanie złamać jego postawy. Nadal pozostał nieprzejednanym i bezkompromisowym w swoich żądaniach. W X Pawilonie, na Pawiaku, w Siedlcach, w Kownie, Orle, Mceńku i Irkucku był często inicjatorem buntów i głodówek więźniów politycznych, walczących w ten sposób z administracją więzienną o poprawę warunków swej egzystencji. Za inicjowanie tych akcji spędził długie tygodnie w wilgotnych, mrocznych karcerach więziennych. Obraz wstrząsającej egzystencji Dzierżyńskiego znajdujemy w pisanym przez niego z dnia na dzień w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej "Pamiętniku więźnia", dokumencie historycznym nie pozbawionym walorów literackich. Zacytujmy jego fragmenty. Pod datą 13 V 1908 r. czytamy: "Cisza. Zamglony księżyc patrzy obojętnie z góry, nie słychać ani kroków wartownika, ani żandarma-klucznika, ani kaszlu mego sąsiada, ani brzęku kajdan; tylko od czasu do czasu spada z dachu na blachę kosza, który zakrywa mi okno, kropla wody i słyszę gdzieś tam gwizd parowozu. Jakiś smutek przenika do duszy". Dzień później: "Mamy tu pięciu obłąkanych. Jeden z nich w zupełnie pustej Sali obok. Pokaleczył się ciężko szkłem. Okna wybite, zatkane słomą. Nigdy nie śpi, po całych nocach – nieludzkie krzyki. Krzyki rozpaczy, szału, jęki, walenie do drzwi, znów jęki. Był zakuty na ręce, rozbił kajdany. On to może wytrzymuje, ale my!". Pod datą 11 X 1908 r. czytamy: " W nocy z 8 na 9 powieszono Montwiłł (pseudonim Józefa Mareckiego, znanego działacza PPS, bojowca, uczestnika licznych zamachów na wysokich urzędników carskich – S.N.). Już w dzień 8-go rozkuto go i zabrano do celi śmiertelnej. We wtorek był sąd za udział w napadzie na pociąg z Wołyńcami pod Łapami. On sam nie łudził się i 7-go pożegnał się z nami przez okno, gdy byliśmy na spacerze. Powieszono go o 1-ej w nocy. Kat Jegorka jak zwykle dostał 50 rubli. Ostatnie słowa Montwiłła na szafocie były: "Niech żyje niepodległa Polska". W nocy z 7-go na 8-go też powieszono jakiegoś starca z celi 60. I po tych nocach strasznej zbrodni nic się nie zmienia. Jasne, słoneczne dni jesienne, żołnierze, żandarmi i zmiany ich, spacery nasze. Tylko w celach ciszej, nie słychać śpiewów, wielu czeka swojej kolei". W takich warunkach wielu ideowców rezygnowało z dalszej walki, widząc w niej bezsens i samozagładę. Dzierżyński nie dopuszczał takich myśli do siebie. "Tacy, jak ja – pisał w jednym z listów – muszą się wyrzec wszystkiego, aby dopiąć tego, co zamierzali… Nie umiem na wpół nienawidzić czegoś lub kochać, ja nie umiem pół duszy oddać tylko, ja mogę albo całą oddać, albo nic nie dać". Więzienie było szkołą jego charakteru i jego "uniwersytetem". Potwierdzenie znajdujemy w "Pamiętniku": "Dziś ostatni dzień roku – pisał 31 XII 1908 r. Po raz piąty już w więzieniu spotykam Rok Nowy (1908, 1901, 1902, 1907, po raz pierwszy 11 lat temu) W więzieniu dojrzałem – w męce, samotności i tęsknocie za światem i życiem. A jednak zwątpienie o "sprawie" nigdy nie zajrzało mi w oczy – i teraz, w czasie , gdy pogrzebano na długie lata może wszystkie niedawne nadzieje w potokach krwi, gdy przygwożdżono je do słupów szubienicznych, gdy mnogie tysiące bojowników wolności zamknięto do lochów lub rzucono w zaspy śnieżne Syberii - i teraz dumny jestem. Widzę te masy ogromne, które już się poruszyły, podważyły stare gmachy, masy, w których łonie przygotowują się nowe siły dla nowych walk; dumny jestem, że jestem z nimi, że je widzę, czuję rozumiem – i że sam przecierpiałem z nimi wiele. Tu, w więzieniu, źle jest, nieraz bywa strasznie. A jednak… Gdybym na nowo miał rozpocząć życie, rozpoczął bym tak samo".

Trudno w krótkim artykule publicystycznym ukazać w pełni charakter tego niezwykłego człowieka, ale już tych klika fragmentów jego listów i wspomnień przekonuje nas, że był to romantyk rewolucji, natchniony i przekonany, że w dziejach przyszło mu spełnić wielką, odpowiedzialną misję.

Autor artykułu : Stanisław Sławomir Nicieja

źródło : za miesięcznikiem "ODRA" z 1977 r.

LUSTRACJA I WERYFIKACJA NAUKOWCÓW PRL

CZŁOWIEK NAUKI

https://lustronauki.wordpress.com/2008/10/24/stanislaw-slawomir-nicieja-b-rektor-wielbiciel-dzierzynskiego-i-zabytkow/

Stanisław Sławomir Nicieja – b. rektor, wielbiciel Dzierżyńskiego i zabytków.

NICIEJA NON GRATA?

„Prof. Nicieja czynnie wysługiwał się reżimowi komunistycznemu, dlatego zapraszanie go na uroczystość nadania honorowego obywatelstwa Opola Ryszardowi Kaczorowskiemu, ostatniemu prezydentowi RP, zdaje się być ponurą groteską” – napisali w liście do władz Opola opolscy działacze dawnej opozycji antykomunistycznej.

TOWARZYSZ REKTOR

W przeszłości pisał peany o Dzierżyńskim, tłumaczył szczególną rolę partii w kształceniu studentów, aktywnie działał w PZPR i PRON. Teraz chwali Stalina za Jałtę i głosuje za odebraniem IPN-owi pieniędzy na śledztwo katyńskie. Kto? Senator SLD, prof. Stanisław Nicieja, który – jak dotąd – jest jedynym chętnym do startu w nadchodzących wyborach na rektora Uniwersytetu Opolskiego. Najpewniej więc nim zostanie

Na stronie internetowej senator pisze o sobie, że jest historykiem i historykiem sztuki, który „uchodzi w powszechnej opinii Opolan za wielkiego budowniczego UO – przydomek Kazimierz Wielki Opola”. Wylicza swe prace naukowe na temat polskich cmentarzy na Kresach oraz budynki uniwersyteckie wyremontowane jego staraniem.

O czym Nicieja nie wspomina.

W oficjalnym biogramie senatora nie znajdziemy jednak informacji, że jeszcze jako student WSP w Opolu wstąpił do PZPR, zostając ponadto przewodniczącym uczelnianej organizacji Socjalistycznego Związku Studentów Polskich. Że w 1975 roku został wysłany na roczną aspiranturę do Instytutu Polskiego i Międzynarodowego Ruchu Robotniczego Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR.

Ani o tym, że w latach 80. otwarcie kolaborował z władzami PRL, działając w powszechnie bojkotowanych strukturach tzw. Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. W lipcu 1988 roku otrzymał nawet specjalną nagrodę wojewódzką nadaną mu w szczególności za działalność w radzie wojewódzkiej PRON.

Nie dowie się też zaglądający do jego biografii, że nieco wcześniej, w 1986 roku, doc. dr hab. Nicieja na mocy postanowienia KW PZPR objął przewodnictwo Wojewódzkiego Komitetu Obrońców Pokoju. I że w tym czasie był aktywnym lektorem KW PZPR i wykładowcą wieczorowych uniwersytetów marksizmu-leninizmu.

W swej biografii naukowej Nicieja nie podaje z kolei tytułu rozprawy doktorskiej z 1979 roku, która była poświęcona Julianowi Leszczyńskiemu-Leńskiemu, sekretarzowi generalnemu Komunistycznej Partii Polski, sowieckiemu agentowi. Dostał za nią nagrodę II stopnia Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Milczy też o swej pracy w periodyku społeczno-kulturalnym „Opole” z 1977 r. Poświęcił w nim dwustronicowy tekst Feliksowi Dzierżyńskiemu, twórcy i szefowi owianej ponurą sławą bolszewickiej bezpieki CzeKa, mającej na sumieniu setki tysięcy ofiar.

Nicieja kreśli jednak sylwetkę „wybitnego Polaka”, podkreślając w ostatnim akapicie, że „trudno w krótkim artykule publicystycznym ukazać w pełni charakter tego niezwykłego człowieka”. Starcza mu jednak miejsca na następujące stwierdzenia: „Był Dzierżyński nieubłagany dla kontrrewolucjonistów i był też człowiekiem o »złotym sercu , czułym na wszelką nędzę i krzywdę społeczną tych, co żyli z pracy swych rąk. Burżuazyjna propaganda zarzucała Dzierżyńskiemu wiele, jednak nie mogła przejść do porządku dziennego nad faktem, że był to człowiek moralnie czysty, ofiarny, oddany bez reszty idei, o silnej woli, stanowczości i dużej odwadze, w pracy nie cofający się przed żadnymi przeszkodami, traktujący przemoc jedynie jako środek walki narzucony przez nie przebierającego w metodach, bezwzględnego wroga (…). Był człowiekiem prawym. Całe swoje dojrzałe życie poświęcił walce o sprawę robotniczą i sprawiedliwość społeczną (…).

U progu 25-lecia rewolucji solidarnościowej rektorem Uniwersytetu Opolskiego wybrany został ponownie osławiony profesor Stanisław S. Nicieja – były lektor KW PZPR, wykładowca Wieczorowych Uniwersytetów Marksizmu-Leninizmu, aktywista PZPR i PRON, jeden z czołowych kolaborantów z okresu „wojny polsko-jaruzelskiej”. Wybór ten stanowi wymowne potwierdzenie dominującej pozycji środowisk postkomunistycznych w życiu opolskiej Almae Matris.

KOMUNISTA REKTOREM W OPOLU

W przeszłości pisał peany na cześć Dzierżyńskiego. Teraz chwali Stalina za Jałtę. Prof. Stanisław S. Nicieja, senator SLD, został rektorem Uniwersytetu Opolskiego.

Prof. Nicieja, za PRL-u aktywny działacz PZPR i PRON, specjalizował się w historii ruchu robotniczego. O twórcy bolszewickiej bezpieki CzeKa mającej na sumieniu setki tysięcy ofiar pisał w 1977 r. w periodyku „Opole”: „Dzierżyński był (…) człowiekiem prawym. Całe swoje dojrzałe życie poświęcił walce o sprawę robotniczą i sprawiedliwość społeczną”.

Po 1989 r. Nicieja wycofał się z działalności politycznej. Przez kilka lat zwoził do swej posiadłości pod Opolem zabytkowe płyty nagrobne i figury z cmentarzy. Kiedy „Gazeta” ujawniła to w 2000 r., sprawę badała prokuratura. Umorzyła śledztwo, gdyż Nicieja tłumaczył, że chciał ratować zabytki.

Podczas niedawnego wykładu w Opolu Nicieja mówił: „Katynia z Jałtą mylić nie można, mogli przecież z nas w Jałcie księstwo zrobić, trzeba zatem dostrzec i te pozytywne strony. Stalin więc zrobił i coś dobrego”.

Typowy przyklad karierowicza bez twarzy. To dla Polski hańba .

 Nicieja niszczyl wszystkich ktörzy nie należeli do partii.

 Brakowalo tylko dac mu broń, a zaczäł by strzelać. A teraz udaje naukowca, partyjna chorągiewka.

 Nicieja bywa też w Londynie na zaproszenie Reginy Wasiak tajnej agentki z Opola lansującej się wśród ślepej emigrancji na pisarkę.

UWAGI WŁASNE

TOWARZYSTWO MIŁOŚNIKÓW LWOWA I KRESÓW POŁUDNIOWO WSCHODNICH W BYTOMIU ZAPRASZA SŁAWOMIRA NICIEJĘ JAKO GOŚCIA HONOROWEGO, KTÓRY JEST SZTANDAREM  REWOLUCJI PROLETARIATU

.W OKUPACJI BOLSZEWICKIEJ I NIEMIECKIEJ UTRACIŁEM WE LWOWIE. CAŁĄ RODZINĘ NA CZELE Z OJCEM DOC. MED. MAURYCYM MARIANEM SZUMAŃSKIM - ADIUNKTEM UNIWERSYTETU IM. JANA KAZIMIERZA

OTO  OWO ZAPROSZENIE TOWARZYSTWA MIŁOŚNIKÓW LWOWA W BYTOMIU

W czwartek o czwartej - czyli 4 października o godz. 16.00 w Centrum Kresowym w Bytomiu przy ul. Moniuszki 13 gościć będziemy prof. Stanisława S. Nicieję - autora wielu niezwykłych książek o Lwowie i Kresach, w tym - rewelacyjnych, po wielokroć wznawianych: Cmentarz Łyczakowski, Cmentarz Obrońców Lwowa i wielotomowej KRESOWEJ ATLANTYDY. W nadchodzący czwartek - spotkanie z Profesorem i wieczór autorski poświecone będą promocji XI tomu tego niezwykłego dzieła, dobywającego z mroków niepamięci minione czasy, tamte miejsca i ludzi którzy na Kresach tworzyli historię. Opowieści Profesora slucha sie z zapartym tchem, warto wiec na to spotkanie przyjść i posluchać. Zapraszam wszystkich zainteresowanych. ILOSC MIEJSC OGRANICZONA!

Prezes Towarzystwa Miłośników Lwowa w Bytomiu Danuta Skalska jest kandydatem na radną Bytomia.

 

A OTO LINK DO TEKSTU O ROLI TOW. SŁAWOMIRA NICIEJI POMIESZCZONY M.IN. W TYGODNIKU "ODRA"

 http://niepoprawni.pl/blog/2218/slawomir-nicieja-sztandar-rewolucji-proletariatu

MIT KRESÓW WSCHODNICH W BYTOMIU

Już od lat Pani Danuta Skalska prezes Towarzystwa Miłośników  Lwowa w Bytomiu prowadzi spotkania z "wybitnym" komuchem, lektorem KC. PZPR rektorem Uniwersytetu w Opolu Sławomirem Nicieją. Oto wpis sprzed 3-ch lat.:

5 listopada 2015 r. w Bytomiu odbyła się trzecia już odsłona cyklicznej konferencji poświęconej tematyce kresowej, pod tytułem Mit Kresów Wschodnich. Jest to duże wydarzenie, organizowane przy współpracy Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Instytutu Historii Uniwersytetu Opolskiego i Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Konferencja zgromadziła w murach Muzeum Górnośląskiego blisko trzydziestu specjalistów, którzy próbowali odpowiedzieć na prowokacyjne pytanie czy „Kresy Wschodnie” były „mitem” i czy w ogóle były one „kresami”.

Serię wykładów zainaugurowali pracownicy Muzeum Górnośląskiego, dyrektor Instytutu Historii UŚ prof. Jerzy Sperka oraz JM Rektor Uniwersytetu Opolskiego, wybitny znawca oraz popularyzator historii Kresów Południowo-Wschodnich, prof. Stanisław Sławomir Nicieja. Następnie wystąpienia profesorów odbywały się w 4 panelach i trwały aż do wieczora. Wystąpienia były bardzo konkretne, bogate merytorycznie i przyczyniły się do bardzo aktywnych dyskusji w panelach i w kuluarach. Z niecierpliwością czekamy więc na publikację referatów z tej konferencji i wierzymy, że stanowić ona będzie ważną pozycję w literaturze dotyczącej historii Kresów Wschodnich XIX i XX wieku.

Danuta Skalska napisała na Facebooku.

(..) I co z tego osobiście będzie miał "jedyny sprawiedliwy" - pan Szumański, ze zaatakuje prof. Nicieję przytaczając własny artykuł sprzed iluś tam laty? Pewnie jest w nim tyle prawdy ile w zamieszczonej tu również przez pana Szumańskiego informacji, że Skalska kandyduje na prezydenta miasta. (p. Danuta Skalska kandyduje na radną Bytomia dop. A.S.).Nadziwić sie nie mogę - skąd się bierze w ludziach taka bezinteresowna nienawiść? Pewnie stąd, ze nic tak nie boli co poniektórych - jak cudze sukcesy. Ale - czy w czymkolwiek umniejszają zasługi Pana Szumańskiego, wynikające m.in. z wiersza o "czekoladkach i cukierkach wprost ze Lwowa" - książki Niciei o Cmentarzu Łyczakowskim i 11 tomów KRESOWEJ ATLANTYDY? Znamy z historii Polski jednego takiego socjalistę, który we wlasciwym czasie "wysiadl na przystanku NIEPODLEGLOSC" i nikt mu tego nie wypomina. Panie Szumański!

Czy profesor N. wyrządził komuś krzywdę podczas mlodzieńczego, socjalistycznego epizodu w swoim zyciu? O co Panu tak naprawdę chodzi? Zebyśmy nie zapraszali Profesora na spotkania? Zapraszaliśmy i zapraszać bedziemy. A Pan ma oczywiście prawo kogoś nie lubić, ale niekoniecznie jest to powód do czynienia fermentu wśród Kresowian.. Dość mamy ataków z zewnątrz, żeby jeszcze w swoim gronie stwarzać sobie bez powodu piekiełko.

Aleksander Szumański - komentarz

Jak komuna to komuna. Pani Skalska narusza moje dobra osobiste kwestionując prawdę w mojej publicystyce zatytułowanej "Sławomir Nicieja sztandar rewolucji proletariatu". Takie stanowisko to nie "piekiełko" tylko naruszenie obowiązującego w Polsce Kodeksu Cywilnego.

Mój tekst sprzed siedmiu lat, nie stracił na aktualności bolszewickiej miłości Nicieji do Dzierżyńskiego, tak jak miłości Nicieji do tow. Lenia, który zdechł 94 lata temu.

A co pani Skalska powie na temat zbrodni bolszewickich - NKWD na mojej rodzinie, w tym Gestapo na moim śp. Ojcu doc. Maurycym Szumańskim.

BEZCZESZCZENIE AULI ŚW. JANA PAWŁA II NA JASNEJ GÓRZE

 Nic nie powie tylko się brata z komunistą Nicieją bezczeszcząc Aulę św. Jana Pawła II na Jasnej Górze, zapraszając wielbiciela Lenina i Dzierżyńskiego na swoje przemówienia w obliczu Matki Bożej Królowej Polski, Pani Skalska potrafi pisać o czekoladkach i cukierkach i nie pamięta również o wolności słowa w Polsce, ale biegła jest w obrażaniu ludzi...

KONSEKWENCJE NARUSZENIA DÓBR OSOBISTYCH

Dobra osobiste, pomimo swojego niematerialnego charakteru, są chronione przez prawo w takim samym stopniu jak dobra typowo materialne. Tym samym oznacza to, że każde naruszenie w tym zakresie uprawnia poszkodowanego do wytoczenia sprawy cywilnej i ubiegania się nie tylko o właściwe odszkodowanie ale także o zadośćuczynienie.

Zgodnie z treścią art. 23 Kodeksu cywilnego, do dóbr osobistych zaliczamy m.in. twórczość do jakiej należy mój tekst publicystyczny "Sławomir Nicieja sztandar rewolucji proletariatu", pomieszczony na wielu portalach i prasie polonijnej.

Czy zaproszeniem komunisty Sławomira Nicieji 4 października 2018 Towarzystwo Miłośników Lwowa w Bytomiu chce uczcić 100-lecie odzyskania niepodległości?

Poniżej linki do tekstów o Stanisławie Niciwji.

https://niepoprawni.pl/blog/aleszumm/towarzysz-slawomir-nicieja-sztandar-rewolucji-proletariatu

http://www.radiownet.pl/publikacje/slawomir-nicieja-sztandar-proletariatu-z-dzierzynskim-w-tle

http://aleksanderszumanski.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1110&Itemid=2&mosmsg=Dzi%EAkujemy+za+Tw%F3j+g%B3os

http://www.fronda.pl/blogi/prawda-o-nobliscie/stanislaw-slawomir-nicieja-sztandar-walczacego-proletariatu-z-krwawym-felkiem-w-tle,39736.html

http://www.aleszum.btx.pl/index.php/publikacje/991-stanislaw-slawomir-nicieja-sztandar-rewolucji-walczacego-proletariatu-z-krwawym-felkiem-w-tle-3

W OKUPACJI BOLSZEWICKIEJ I NIEMIECKIEJ UTRACIŁEM WE LWOWIE CAŁĄ RODZINĘ NA CZELE Z OJCEM DOC. MED. MAURYCYM MARIANEM SZUMAŃSKIM - ADIUNKTEM UNIWERSYTETU IM. JANA KAZIMIERZA

PODAŁ DO DRUKU

 

ALEKSANDER SZUMAŃSKI Aleszumm za:

 

andruch2001, 3 lutego, 2011 - 00:48 niepoprawni.pl

"Andruch"/Klub "GP" w Opolu/

http://andruch.blogspot.com/

(link is external)

Aleksander Szumański , świadek historii - dziennikarz niezależny, korespondent światowej prasy polonijnej, akredytowany (USA) w Polsce w latach 2005 - 2012, ścigany i skazany na śmierć przez okupantów niemieckich.

Kombatant - Osoba Represjonowana - zaświadczenie o uprawnieniach Kombatantów i Osób Represjonowanych nr B 18668/KT3621

Źródła:

andruch2001, 3 lutego, 2011 - 00:48 niepoprawni.pl

LUSTRACJA I WERYFIKACJA NAUKOWCÓW PRL

https://lustronauki.wordpress.com/2008/10/24/stanislaw-slawomir-nicieja-b-rektor-wielbiciel-dzierzynskiego-i-zabytkow/ (link is external)

"Andruch"/Klub GP w Opolu/

http://andruch.blogspot.com/

(link is external)

 

 

 

 

 

 

 

Ocena wpisu: 
5
Twoja ocena: Brak Średnio: 5 (głosów:12)

Komentarze

To jest wprost nie do wiary, aby taki komuch został mianowany rektorem Uniwersytetu. On za czasów PRL popełniał zbrodnie

wynikające z lektoratu KC. PZPR.

Podoba mi się!
7
Nie podoba mi się!
0

Bozena Lukawska

#1572884