PAWIEN NARODÓW JESTEŚ I PAPUGĄ

'pawiem narodów byłaś i papugą”

                                Juliusz Słowacki

Gdzie jesteś ?

Gdzie odeszłaś ?                                

Dokąd się schroniłaś ?

Porzucając swych Przodków przykazania stare

Mizdrząca się przed lustrem zagranicznych wystaw

Udająca światowość bełkotliwym gwarem

Włócząca się leniwie po niechlujnym domu

Zamroczona w pijackim hałaśliwym jęku

Sprawiedliwa na hasłach i na transparentach

Okrutna dla najbliższych w chorobliwym lęku

Bijąca w cudze piersi pobrudzoną dłonią

Błądząca po historii przecież nazbyt długo

Więc z gniewem za Słowackim powtarzam to samo

Pawiem narodów byłaś i jesteś papugą

Gdzie jesteś ?

Gdzie odeszłaś ?

Dokąd się schroniłaś ?

Czy odchodzisz wciąż z tymi co nie mogą z nami

Dzielić się wespół kłamstwem jak zatrutym chlebem

Więc idą by go szukać poza granicami

Więc nad Sekwaną najpiękniej dźwięczały Mazurki

Pan Tadeusz z Paryża mówił o tęsknocie

Najcieplej na Syberii mówili o Polsce

Najniżej się kłaniali najwyżsi despocie...

Ci przymierali głodem co kruszynę chleba

Podnosili gdzieś z ziemi przez uszanowanie

Bo w sercu im szumiała mazowieckim łanem

I skowronkiem co dźwigał znad Wisły śpiewanie

A my tutaj krzykliwi pełni wielkich haseł

Liczymy  wciąż na miejsce w dziejach wyjątkowe

Czekamy aż się cudem nad Wisła przemieni

I dymiącym półmiskiem nam otoczy głowę...