Osiem dni wojny

Tydzień temu opisywałem skutki wojny w zatoce perskiej w tekście pt. „Miłe złego początki”. Opercja nosi epicką nazwę: „Epic Fury” (Epicka furia). Pewnie sam prezydent D. Trump wymyślił. Zakończyłem słowami: jest źle, a będzie gorzej. Było to posumowanie, moje, osobiste i stronnicze pierwszej doby wojny. Zobaczmy co się wydarzyło wojnie w zatoce w ciągu minionego tygodnia. Jaki obraz widźmy po ośmiu dniach wojny, gdy zdradzieckim, podstępnym i nieuzasadnionym atakiem armia usa i Izraela (usira w skrócie) rozpętała tę wojenną zawieruchę łamiąc wszelkie prawa, konwencje międzynarodowe.

Kompleksowa analiza skutków po 8 dniach konfliktu zbrojnego na Bliskim Wschodzie.

1. Cele ataku

Pierwotnym celem prezydenta Donalda Trumpa było powstrzymanie czy zniszczenie programu jądrowego Iranu. Przeleżenie operacji "Powstający Lew" (Rising Lion). W kampanii, trwającej od 13 do 24 czerwca 2025 roku. Izrael przy wsparciu Stanów Zjednoczonych zaatakował jądrowe instalacje Iranu. Operacja "Powstający Lew" była wielkim sukcesem (!!!) ale nie do końca jak się okazało, stąd ten lejtmotyw: powstrzymanie reżimu Iranu przez zbudowanie broni jądrowej. W ciągu ostatnich dni wypowiedzi Donalda Trumpa ewoluowały od uzasadniania ataku „bezpośrednim zagrożeniem” po żądanie bezwarunkowej kapitulacji. Aby to osiągnąć należy (wg. D. T. ): 1. Zniszczenie infrastruktury nuklearnej i militarnej, 2. „Prawdziwe zakończenie” problemu Iranu, 3. Zmiana reżimu.

Najnowsza wersja stanowiska Donalda Trumpa (stan na 8 marca 2026 r.) to całkowita odmowa negocjacji i dążenia do unicestwienia struktur państwowych Iranu. Innymi słowy, D. Trump chce zamienić Iran w państwo upadłe, jak sąsiedni Irak. Jest to także główny cel i marzenie od dwudziestu lat snute premiera Izraela Binjamina Netanjahu, zbrodniarza wojennego ze strefy Gazy i Zachodniego brzegu. Czy prezydent usa Trump przyjmuje za swoje cele premiera Izraela? Cóż, nie od dziś powiadają o ognie, co kręci psem.

Łatwo zauważyć, że cele, które usa planują osiągnąć w tej wojnie, są mgliste i zmieniają się w ciągu jednego, dwóch dni. Podobnie termin operacji „Epic Fury”. Pierwotnie to miały być trzy, cztery dni i upadek Iranu, teraz mowa o czterech do sześciu tygodni. Wyznaczasz cel swoich działań. Możesz go nie osiągnąć, to się zdarza. Jeśli jednak nie masz jasnego celu, to nie możesz go nie osiągnąć! Zatem w każdej chwili prezydent D. Trump może zakończyć konflikt ogłaszając wielkie zwycięstwo. Albo tak mu się zdaje.

2. Stopień realizacji celów

Stan działań operacyjnych na 8 marca 2026 r. obrazuje bezprecedensową w historii najnowszej skalę zniszczeń infrastruktury państwowej, ale także pokazuje niespodziewaną odporność i plastyczność niektórych segmentów irańskiego systemu obronnego. Irańczycy wyciągnęły właściwe wnioski, z czerwca 2025 i wprowadzili je w życie. A usira nie! Spoczęła na laurach.

Skuteczność uderzeń na infrastrukturę nuklearną

Zniszczono niektóre wejścia do tuneli, budnki naziemne. Brak jakichkolwiek oznak uszkodzeń w samych podziemnych halach wzbogacania uranu. Centrum Technologii Nuklearnych w Isfahan nie uległo krytycznemu zniszczeniu. Nie zniszczono zapasów wzbogaconego uranu. Koalicji udało się zniszczyć elementy, ale nie rdzeń programu.

Cel niezrealizowany (częściowa realizacja, stopień zniszczeń nieznany).

Zniszczenie obrony przeciwlotniczej i panowanie w powietrzu

Trzon strategicznej obrony przeciwlotniczej Iranu został faktycznie obezwładniony. Rosyjskie systemy dalekiego zasięgu S-300 oraz nowo dostarczone komponenty systemu S-400 zostały skutecznie zneutralizowane Podobny los spotkał chińskie radary pasma UHF YLC-8B (zaprojektowane rzekomo jako systemy anty-stealth) oraz systemy rakietowe HQ-9B.

Jednakże Iran błyskawicznie zaadaptował się, stosując asymetryczną taktykę integracji najnowszego uzbrojenia. Z wykorzystaniem dostarczonych w grudniu 2025 roku przez Federację Rosyjską nowoczesnych przenośnych zestawów przeciwlotniczych Wierba (obejmujących 500 wyrzutni i 2500 pocisków) , siły irańskie stworzyły nowy, niekonwencjonalny wektor zagrożenia. Montaż zautomatyzowanych zestawów Wierba (wraz z kamerami i radioliniami) na grzbiecie platform bezzałogowych, takich jak operujące na pułapach do 10,5 km ciężkie drony Shahed-149 Gaza, pozwolił na drastyczne zwiększenie efektywnego pułapu rażenia tego systemu MANPADS (standardowo ograniczonego do 4,5 km). Ta innowacyjna "latająca obrona powietrzna" zmusza samoloty uderzeniowe koalicji do drastycznej zmiany profilu operacyjnego, unikania lotów na średnich pułapach i zużywania cennej amunicji na eskortę elektroniczną, w obawie przed trudnymi do wykrycia, termicznie pasywnymi pułapkami.

Systemy te nie mogą powstrzymać uderzeń precyzyjnych zrzucanych ze stratosfery, całkowicie przekreślają twierdzenia o absolutnym i bezpiecznym panowaniu w powietrzu na niższych piętrach przestrzeni powietrznej.

Cel niezrealizowany

Paraliż systemu dowodzenia (C2) i odporność IRGC

Bezwzględne i podstępne uderzenie na kompleks Beit Rahbari w Teheranie w pierwszych minutach operacji doprowadziło do śmierci Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, dowódcy Korpusu Strażników Rewolucji (IRGC) generała Mohammada Pakpoura, inny dowódców. Operacyjnie wywołało to głęboki szok i na krótki czas zakłóciło centralną koordynację sił.

Jednakże uderzenie to nie doprowadziło do spodziewanego paraliżu strukturalnego. IRGC od dawna funkcjonuje w oparciu o doktrynę "Obrony Mozaikowej" (Mosaic Defense). Koncepcja ta zakłada radykalną decentralizację, taktyczną autonomię oraz zdolność jednostek terytorialnych do kontynuowania operacji bez łączności z centralą. W efekcie, system dowodzenia IRGC nie został zniszczony. Izraelsko - amerykańskie próba dekapitacji zawiodła wywołując efekt przeciwny. Następcy są o wiele bardziej zdeterminowani i zaciekli. Margines kompromisu zmalał do zera. .

Cel niezrealizowany

3. Bilans zasobów i strat

Skupiamy się na sprzęcie i infrastrukturze, pomijając straty ludzkie. Widzimy potężne napięcia logistyczne i materiałowe po obu stronach, transformując wojnę w wojnę z wojny błyskawicznej w wojnę na wyczerpanie.

Szybkość i intensywność operacji "Epic Fury" i "Roaring Lion" doprowadziła do niepokojącego wyczerpania strategicznych zapasów amerykańskiej i izraelskiej amunicji precyzyjnej dalekiego zasięgu. W ciągu zaledwie pierwszych czterech dni konfliktu zużyto ponad 2000 jednostek najnowocześniejszej amunicji z dystansu (stand-off). Arsenał ten obejmował niezwykle kosztowne pociski manewrujące Tomahawk (wyceniane na około 3,6 mln USD za sztukę) wystrzeliwane z niszczycieli i okrętów podwodnych, pociski przeciwradarowe HARM oraz tysiące bomb serii JDAM i powietrze-ziemia. Koszty operacji "Epic Fury" rosną w tempie lawinowym, co stawia pod znakiem zapytania długoterminową zdolność do jej przedłużania. Tylko w ciągu pierwszych 100 godzin kampanii Pentagon zmuszony był wydać od 3,7 mld USD do 5,82 mld USD, z czego przytłaczająca większość to niebudżetowane koszty wymiany wysoce wyrafinowanej amunicji precyzyjnej, która została zużyta na asymetryczne cele. Pentagon został zmuszony do przyspieszonego przejścia na tańsze, zrzucane z mniejszej odległości kierowane bomby satelitarne, co bezpośrednio naraża amerykańskie lotnictwo na większe ryzyko ze strony irańskich MANPADS i wydłuża przebywanie maszyn w strefie wrogiej. Trzeba podkreślić że usa pokrywa koszty powojnie, bowiem dodatkowo finansuje obronę przeciwrakietową Izraela i koszty operacji izraelskich sił powietrznych.

W pierwszych dobach konfliktu szacuje się wystrzelenie około 180 morskich pocisków SM-2/SM-3/SM-6, 90 rakiet Patriot PAC-2/3 oraz 40 drogocennych antyrakiet THAAD. Koszt rakiety THAAD to 12,7 mln USD! W kilka dni zużyto ~1/6 całkowitych amerykańskich zapasów tej broni. Odbudowa tych zapasów, przy obecnej wydajności przemysłu, zajmie od 3 do 8 lat. Asymetria kosztów, w której wielomilionowej wartości rakiety strącają irańskie drony warte 10 - 20 tys. USD, staje się długoterminowo nie do utrzymania dla gospodarki usa.

Iran: straty i fałszywe cele

Straty strony irańskiej w konwencjonalnym potencjale bojowym są katastrofalne. Według najnowszych szacunków, zniszczono ponad 60% irańskich mobilnych wyrzutni rakiet balistycznych (TEL). Z początkowej liczby 420 wyrzutni, około 150 zostało zniszczonych fizycznie na powierzchni, a kolejne 150 zostało skutecznie zasypanych lub uwięzionych w podziemnych kompleksach i "miastach rakietowych" Pozostało zaledwie około 100 w pełni operacyjnych platform. Taka jest wersja oficjalna.

Trzeba uwzględnić fakt, że Irańczycy przejęli i twórczo rozwinęli sztukę maskrowki - pokazywania fałszywych celów. Rozmieszczanie makiet, drewnianych atrap i wysoce realistycznych, nadmuchiwanych celów systemów rakietowych oraz radarowych, wyposażonych dodatkowo w generatory sygnatur termicznych i reflektory sygnałów radiowych, odniosło znaczący sukces taktyczny. Efekt: stracenia setek sztuk wysoce deficytowej, precyzyjnej i wielce kosztownej amunicji na cele bez żadnej wartości bojowej.

Realna liczba zniszczonych wyrzutni nie jest znana, na pewno mniejsza niż deklarowana, a usira zmarnowała mnóstwo niezwykle cennych rakiet, które niszczyły złom, gumę I inne odpady.

Infrastruktura Krytyczna: Szantaż Ropą i Wodą

Konflikt przeniósł się na infrastrukturę cywilną, energetyczną i krytyczną obu stron, to jest Iranu i państw zatoki: Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Oman, Bahrajn, Katar.

Siły usira atakują instalacje naftowe Iranu, ten państw zatoki. Skupmy się na wodzie. Surowiec strategiczna na pustyni arabskiej.

Państwa Zatoki Perskiej (GCC) od 60 do 90% opierają się na technologii odsalania wody morskiej jako źródle wody pitnej. Irańskie drony i pociski uderzyły z premedytacją w stację odsalania i produkcji prądu Jebel Ali w Dubaju. Zaatakowano również infrastrukturę wodną i petrochemiczną w strefie przemysłowej Mesaieed w Katarze oraz uszkodzono instalację odsalania wody w Bahrajnie. Uszkodzenia tych węzłów stanowią egzystencjalne zagrożenie prowadzać do katastrofy humanitarnej, niepokojów społecznych oraz ucieczki specjalistów zachodnich i mas robotników z Azji. Czyli katastrofy dla państw zbudowanych na petrodolarach.

3a. Precyzyjny bilans strat USA i Izraela (Koalicja)

Narracja o szybkim i "czystym" konflikcie została unicestwiona w obliczu faktycznych strat poniesionych przez siły usira. Poniższa tabela to szczegółowy katalog zidentyfikowanych straty USA, Izraela i sojuszników regionalnych, które osiągnęły bezprecedensowy poziom w nowoczesnej historii wojen.

Kategoria Straty Zasób / Obiekt Opis Zniszczeń, Uderzenia SEAD i Status Operacyjny Estymowany Koszt / Wpływ Strategiczny

Systemy Wczesnego Ostrzegania (Radary) Radar wczesnego ostrzegania AN/FPS-132 (Katar, baza Al-Udeid) Obiekt statyczny. Zniszczony/poważnie uszkodzony w pierwszym dniu wojny przez atak irański. Zniszczenie przynajmniej 1 z 3 wielkich powierzchni fazowych. Widoczne ślady pożaru. ~1,1 mld USD (wartość z 2013 r., dziś ponad 2 mld USD). Wywołanie tzw. "ślepej plamy". Oślepienie globalnego systemu wczesnego ostrzegania balistycznego w promieniu 5000 km. Czas odbudowy: lata.

Systemy Wczesnego Ostrzegania (Radary) Radar AN/TPY-2 (Jordania, baza Muwaffaq Salti) oraz elementy THAAD w ZEA i Arabii Saudyjskiej Poważnie uszkodzony/zniszczony w Jordanii, zidentyfikowany na zdjęciach satelitarnych. Uderzenia dronów kamikaze na obiekty THAAD w rejonach Al Ruwais i Al Sader (ZEA). 250-300 mln USD za jednostkę. Stworzenie potężnej luki w pokryciu antybalistycznym na zachodnim odcinku frontu i opóźnienia w dystrybucji alarmów o nadlatujących rakietach w Izraelu.

Węzły Dowodzenia i Komunikacji (C2) Baza Al-Udeid (Katar) & Kwatera V Floty US Navy (NSA Bahrajn) Skoncentrowane ataki balistyczne i bezzałogowców połączone z cyberatakami. W Bahrajnie trafienie drona kamikaze zniszczyło wielkie radome chroniące terminale komunikacji satelitarnej. Częściowy paraliż C2; zakłócenie kierowania ruchem powietrznym i zarządzania połączonymi siłami w Zatoce oraz okrętami wojennymi.

Infrastruktura Lotnicza maszyn 5. gen. Baza lotnicza Nevatim (Izrael) Cel zmasowanych ataków rakiet balistycznych. Fizyczne uderzenia uszkadzające infrastrukturę wsparcia przy jednoczesnym ukierunkowaniu cyberataków na systemy logistyczne bazy. Ekstremalne wyzwanie dla płynności operacji; zniszczenia gładkich pasów startowych utrudniają operacje wysoce delikatnych myśliwców F-35I

Utracone Statki Powietrzne 3 x F-15E

2 x F-15E prawdopodobne Utracone nad Kuwejtem w wyniku bratobójczego ognia (friendly fire) Strata operacyjna sprzętu warta ok. 309 mln USD. Poważny cios dla procedur IFF (Identyfikacji Swój-Obcy) oraz zaufania do koordynacji obrony powietrznej w GCC.

Utracone Bezzałogowce i Śmigłowce Wiele dronów bojowych MQ-9 Reaper Utracone (zestrzelone) w irańskiej przestrzeni powietrznej podczas niebezpiecznych misji poszukiwawczo-uderzeniowych (Hunter-Killer) przeciwko mobilnym wyrzutniom wroga. Śmigłowce AH-64 Apache pod ostrzałem w Iraku. Ok. 30 mln USD za sztukę MQ-9. Znacząca atrycja floty bezzałogowej w środowisku wielowarstwowej obrony przeciwnika.

Logistyka i Infrastruktura POL Magazyny paliw (POL), składy amunicji i porty (Kuwejt i ZEA) Wybuchy w kluczowym hubie logistycznym Jebel Ali Port w Dubaju. Potężne uderzenia na centra logistyczne w Kuwejcie Zniszczenia magazynów. paliwa i zaopatrzenia. Groźba załamania łańcucha dostaw; opóźnienia w zasilaniu wysuniętych baz operacyjnych paliwem lotniczym i amunicją.

Uwaga na irańskie cyberataki. Ataki rakietowe na lotniska takie jak izraelskie Nevatim i amerykańskie Al-Udeid były synchronicznie koordynowane z głębokimi cyberatakami ze strony irańskich aktorów sponsorowanych przez państwo (m.in. grupy Handala i CyberAv3ngers). Hakerzy za pomocą złośliwego oprogramowania typu wiper, technik AI do spear-phishingu i exploitów VPN, skutecznie zaatakowali sieci SCADA (Supervisory Control And Data Acquisition) i sterowniki PLC odpowiedzialne za zarządzanie dostawami paliwa, energetyką lotniskową i zautomatyzowaną logistyką w bazach.

4. Skutki rynkowe (Ropa i LNG)

Skutki ekonomiczne wojny omówię pokrótce.

1. Ropa Naftowa: Blokada Cieśniny Ormuz i Bariera 120-150 USD

2. Paraliż eksportu LNG z Kataru i skok ceny tego surowca

 Jeśli wojna będzie się przeciągać duże zagrożenia dla gospodarek usa i Unii Europejskiej.

5. Sojusz Teheran-Moskwa-Pekin

Wojna w zatoce ujawniła sojusz Iranu z Rosją i Chinami, które od dawna, na pewno od sierpnia 2026 roku, skrycie wspierały go dostawami broni, komponentów, technologii i informacjami wywiadowczymi. W skrócie, Rosja dostarczyła, dostarcza:

• Dane Wywiadowcze i Satelitarne (ISR): Iran otrzymuje w czasie rzeczywistym odczyty z satelity szpiegowskiego Khayyam (rozdzielczości rzędu 1,2 metra),

• Systemy Antydostępowe (A2/AD) i Radary:

• Systemy Wierba: operacyjnie najwazniesza pomoc, „wyrzucanie” lotnictwa usira na wysokie pułapy

Chiny, potwierdzone przekazanie bądź udostępniania:

• Nawigacja i Odporność C2 (Sieć Beidou-3), całkowita odporność na zagłuszanie GPS

• Radary "Anti-Stealth": nowoczesne mobilne systemy radiolokacyjne YLC-8B,

• Wywiad Satelitarny (SIGINT): Chiny skierowały i zestroiły całą armadę swoich ponad 500 satelitów różnego przeznaczenia nad Zatokę Perską i przesyłają dane Irańczykom.

• "Zabójcy lotniskowców": hipersoniczne rakiety przeciwokrętowe CM-302

Wnioski

Potęga lotnictwa amerykańsko-izraelskiego doprowadziła do historycznej dekapitacji polityczno-wojennej najważniejszego korpusu decyzyjnego Państwa, zdołała zdławić konwencjonalne bazy systemów obrony przeciwlotniczej i wpędziła struktury państwowe w chaos organizacyjny. Z drugiej strony zastosowanie przez IRGC obrony rozproszonej, niezwykła żywotność głęboko ukrytego programu jądrowego i innowacyjne zintegrowanie tanich technologii bezzałogowych z rosyjskimi systemami przeciwlotniczymi zagroziły drogiej i skomplikowanej amerykańskiej technologii wojskowej w przestrzeni morskiej i radarowej. Iran wyciągnął wnioski z lekcji ukraińskiej. Gdzie dogra zachodnia broń, jest niszczona prze tanią, masowo produkowane i proste odpowiedniki.

Cele koalicji usa/ Izrael w większości nie zostały zrealizowane. Wojna które miał trwać dni, przeciągnie się na tygodnie a może miesiące. Zmniejszenie intensywności ataków rakietowych Iranu świadczy o tym, że przygotowują się na długi konflikt.

Pamiętać należy, że to konflikt asymetryczny. Celem usira jest zniszczenie reżimu Iranu bądź jego rozpad przez powstania bunty, wojny wewnętrzny. Ten cel nie został zrealizowany. Celem Iranu było przetrwać pierwsze dni najbardziej intensywnych ataków. I to mu się udało. Drugi cel: przekształcenie krótkiej kampanii w długotrwałą wojną również się udał. W kategoriach sportowych, walki bokserskiej, traktując 8 dni jako pierwszą rundę werdykt jest następujący. Remis z wyraźnym wskazaniem na Iran.

Ujawniona oś: Teheran – Moskowa – Pekin pokazuje coś jeszcze ważniejszego. Rosja i Chiny nie pozwolą na rozwalenie i zamianę Iranu na drugi Irak. Taki rozwój wypadków zagraża im egzystencjalnie, dla nich to jest pożar za płotem. Mokry sen premiera Izraela śniony od 20 lat się nie ziści. Pomijając opór i walkę Irańczyków, Chiny i Moskwa już się o to postarają. Izrael trafił na mur. Im szybciej prezydent usa Donald Trump to zrozumie i zaakceptuje, tym lepiej dla niego, dla ameryki i dla nas.

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie tekstu tylko za zgodą autora.