Komentarze użytkownika

Kiedy Tytuł Treść Głosy Do zawartości Komentarz do
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
7 miesięcy temu @kefas Jakie pytanie miałem zadać? Odnoszę się do materiału filmowego, który jest rzeczywistością zamkniętą. Do ostatniej sekundy Krajski nawet nie zbliżył się do meritum zagadnienia i to oceniam. W tym artykule sygnalizuję sprawę mojej potyczki z kurią i sądem biskupim (materiały dostępne w sieci) dotyczącej współpracy prominentnych kapłanów z Rotary Club. Sprawą próbowałem bezskutecznie zainteresować Krajskiego (rozmawiałem z nim o tym dwa razy). 
-1
Przerywam zmowę milczenia, czyli o czym nie powiedział Stanisław Krajski
Obrazek użytkownika kefas z giathalassy
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
7 miesięcy temu @Verita Dlaczego Krajskiemu nie wypada pisać prawdy o spisku w Kościele? Bo ludzie pozbawieni wiedzy będą reagować emocjonalnie i - tak jak mnie tu, na "Niepoprawnych" - będą go opluwać? Bo nie kupią jego kolejnych książek pisanych wciąż o tym samym? Wiedza jest brzemieniem, ale tylko głupiec zamyka przed nią oczy i uszy. 
0
Przerywam zmowę milczenia, czyli o czym nie powiedział Stanisław Krajski
Obrazek użytkownika Verita
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
9 miesięcy temu Oni już wiedzą? S. Cenkiewicz: "Pamiętajcie moje słowa - ta ekshumacja nie przyniesie żadnych kategorycznych rozstrzygnięć a sprowadzi na Polskę katastrofę! Zweryfikujmy wpierw stare śledztwo i niezbadany wówczas materiał dowodowy wydobyty podczas ekshumacji poddajmy analizie!"R. Sikorski: "Szykuje się triumf naszej polityki historycznej. Udowodnimy światu, że spaliliśmy tylko 400 Żydów, a nie 1200". 
0
Ekshumacja w Jedwabnem – bomba z opóźnionym zapłonem. Postscriptum
Obrazek użytkownika Anonymous
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
9 miesięcy temu @Chris: dziękuję za dobre słowo! Ma Pan całkowitą rację przypominając, że Żydzi zbierają dziś owoce swojej wieloletniej pracy (oczywiście moralnie wątpliwej). Przyjmując konwencję sportową powiem, że wygrywają z nami wysoko, a zegar boiskowy nieubłaganie odlicza kolejne upływające minuty. Na szczęście nikt z nas nie wie, ile czasu nam pozostało i musimy zachowywać się tak, jakby zatrzymał się on w miejscu. Co to oznacza? Pracę w dwóch głównych kierunkach: przeszkadzanie wrogowi i wzmacnianie własnego żywiołu. Konsekwentnie i mądrze, każdego dnia, w każdym przedsięwzięciu, we wszystkich obszarach. Damy radę! Pozdrawiam. 
11
Ekshumacja w Jedwabnem – bomba z opóźnionym zapłonem
Obrazek użytkownika Zdecydowany amator
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
3 lata temu Nie zrozumiałem Z jakimi przeprosinami?
3
Rotary Club w k(K)ościele, czyli idziemy do sądu. Kalendarium cz. 1.
Obrazek użytkownika Jacek Mruk
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
4 lata temu @Bibrus Ciekawym, kogo na myśli ma Michalkiewicz, gdy mówi o silnym stronnictwie ruskim?
2
Prawdą po oczach
Obrazek użytkownika Bibrus
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
4 lata temu @Jacek Mruk Pogłoska ta celnie uderzyła w morale Polaków. I nadal uderza... Pozdrawiam.
1
Jan Matejko kontra „ludzie w czerni”
Obrazek użytkownika Jacek Mruk
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
4 lata temu @Bibrus Książka bedzie darmowa. Nie dopracowaliśmy jeszcze szczegółowych zasad dystrybucji.   Gdybym decydował o polityce niemieckiej, zrobiłbym dokładnie to samo: szczułbym Polaków na Rosjan ile wlezie.   Pozdrawiam
7
Jan Matejko kontra „ludzie w czerni”
Obrazek użytkownika Bibrus
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
4 lata temu Mój tekst o Wierzbickim z 2006 r. Piotr Wierzbicki jakiego nie pamiętamy Portal Prawy.pl piórem Szymona Szawłowskiego zastanawia się nad przemianą ideową Piotra Wierzbickiego - jednego z najpopularniejszych, do niedawna, komentatorów polskiej rzeczywistości politycznej. Jak to się stało, że ten nie tak dawno jeszcze gorący zwolennik lustracji i dekomunizacji, stał się dziś dyspozycyjnym obrońcą liberalnego kosmopolityzmu? Dziwną drogę musiał przebyć były redaktor naczelny Gazety Polskiej, by wylądować wśród peryferyjnych współpracowników Gazety Wyborczej. Mało kto już chyba pamięta sytuację, w jakiej znalazł się Piotr Wierzbicki w 1985 roku, gdy poza cenzurą ukazały się jego "Myśli staroświeckiego Polaka". Już samym tytułem autor nawiązywał do sztandarowego dzieła Romana Dmowskiego. A to, co zawarł w swojej publikacji, ani trochę nie spodobało się jego dotychczasowym przyjaciołom. Jeden z najbardziej oburzonych, Jan Józef Lipski - mentor środowisk KOR-owskich, wystąpił z pastiszem, któremu nadał wiele znaczący tytuł: "Myśli skołowanego Polaka". Wytknął Wierzbickiemu rzekome ubogie i mgliste wiadomości, ślepotę, prestigitatorstwo, lekkomyślną żonglerkę faktami. Czym wówczas Wierzbicki naraził się lewicowemu salonowi? Otóż odważył się napisać o Romanie Dmowskim i narodowej demokracji w sposób odmienny od standardów obowiązujących nie tylko w oficjalnym, peerelowskim obiegu, ale i wśród tzw. opozycji demokratycznej. Wierzbicki przewidział lewicową krucjatę przeciwko sobie, tak pisząc o fobiach kosmopolitycznej lewicy: Każdy obcy (lewicy - przyp. KZ) impuls ideowy może być zapalnikiem. Trzeba więc je uciszać w zarodku. Kto pozwala na to, żeby narodowiec najspokojniej wołał "Dmowski, Dmowski", ten jutro ujrzy dziesięć milionów Polaków, jak z maczugami, kłonicami, sztachetami idą tratować muzea, teatry, biblioteki i wybijać szyby w oknach naszych czołowych intelektualistów. I dalej: Parę przychylnych zdań o Romanie Dmowskim, wybitnym mężu stanu i publicyście politycznym jest naruszeniem tabu. Bo przecież w szerokich kręgach polskiej inteligencji wyraz "endek" brzmi dziś jak obelga, oznacza osobnika podejrzanego, spod ciemnej gwiazdy, reakcjonistę, obskuranta i do tego kolaboranta. Trudno odmówić prawdy tym spostrzeżeniom. Tym bardziej, że i dwadzieścia lat po ich napisaniu zachowują swoją aktualność. Zaskoczenie w salonie było olbrzymie. Jak osoba powszechnie utożsamiana z KOR-em mogła napisać, że Dmowski to najbardziej europejski, najbardziej światowy pośród polityków, znajomy prezydentów, premierów, ministrów i posłów do parlamentu wygrywającej koalicji, był zarazem najbardziej dociekliwym tropicielem ich tajnych zamiarów, prawdziwych celów, faktycznych wpływów, jakim podlegali, był uosobieniem polskości agresywnej, niełatwowiernej, rozszyfrowującej interes niepolski w każdym jego zarodku. Takim ujrzałem owego męża stanu, który wykonywał ów przedziwny taniec między niechętną Anglią, życzliwą choć zmęczoną Francją, Ameryką, której, kto mógł, szeptał do ucha, co ma robić, kołami żydowskimi przestraszonymi wizją niepodległej i antysemickiej Polski (...). Mało kto mógł sobie wyobrazić, że ten dotychczasowy ulubieniec lewicowych salonów zachłysnął się "Polityką polską i odbudowaniem państwa". Wierzbicki pisał: To wielkie dzieło (...) uderzyło mnie klasą prezentowanego w nim politycznego myślenia, jego powagą, wyrafinowaniem, stopniem komplikacji. (...) Ujrzałem owe problemy Polski widziane oczami polityka-zawodowca, polityka-fachowca, eksperta, erudyty (...), objaśniane przez wyrachowanego kalkulatora politycznego, który wybiegając dziesięć ruchów naprzód przewidział wybuch wojny, rozważył jej szanse oraz zagrożenia dla sprawy polskiej (...). Przyszły redaktor Gazety Polskiej nie ustawał w komplementowaniu Dmowskiego i jego sposobu uprawiania polityki. Szczególnie podkreślał precyzyjne, chłodne, wyrachowane, pozbawione jakichkolwiek sentymentów, złudzeń, życzeń, marzeń, niskie, przyziemne, wręcz kupieckie rozgraniczanie interesów polskich od interesów niepolskich, tak charakterystyczne dla twórcy ruchu narodowego. Wierzbicki postawił śmiałe pytanie: czego moglibyśmy się od Dmowskiego nauczyć? Sam na nie odpowiedział wyliczając kolejne prawdy głoszone przez wielkiego polskiego męża stanu. One nigdy nie stracą na aktualności. Choćby ta, że polityka, która przedsiębiorąc działanie, nie oblicza jego skutku, to nie jest żadna polityka. Albo: do niepodległej Polski prowadzą nie uniwersalne hasła głoszone przez światową społeczność, lecz działania zdeterminizowanego patriotyzmu polskiego. Czyż mogło to spotkać się z aprobatą różowo-czerwonych "intelektualistów"? Nie wszystkie stwierdzenia Wierzbickiego zawarte w "Myślach staroświeckiego Polaka" przetrwały próbę czasu. W wielu ocenach bardzo się mylił. Wielką jednak jego zasługą było wprowadzenie do poważnego dyskursu publicznego wizji Polski reprezentowanej przez obóz przedwojennej narodowej demokracji. Niemało było takich, którzy wtedy dzięki niemu po raz pierwszy zetknęli się z ideami Romana Dmowskiego. Część z nich do dziś podąża drogą wytyczoną przez tego wielkiego Polaka. Wielka szkoda, że nie ma wśród nich Piotra Wierzbickiego.  
3
Powrót Piotra Wierzbickiego
Obrazek użytkownika Anonymous
Obrazek użytkownika Krzysztof Zagozda
4 lata temu @leoparda Niemieckie media dla Polaków skwapliwie dziś "wyjaśniły", że ogień zaprószył robotnik zgrzewający papę na poddaszu. No to ja się pytam: skoro zamek ma dach ceramiczny, to po co tam ta papa?
2
Kto podpalił Zamek Książ?
Obrazek użytkownika leoparda

Strony