My jesteśmy kodowianie

Zjemy Polskę na śniadanie

Nowoczesnej akolici

Świat się nami już zachwycił

My jesteśmy kodomiarze

Zadym u nas ci w nadmiarze

kodolenie kodowoje

Obrzucimy wszystkich gnojem!

Albośmy to jacy jeno chłopcy kodowiacy

Marna w nas "dusa" na usługach Rusa Prusa

Nie będziem tyrali bośmy dobrze się sprzedali

Za pierwsze zaliczki zjemy wszystkie ośmiorniczki!!!

Listopad



Szelestem zeschłych liści,

dymem ofiarnych świeczek

znajomi zmarli przyszli,

świadczyć o tamtym świecie.



Czekają czy coś powiem?

Co mam do powiedzenia?

Zapalam znicz na grobie

i zeschłe kwiaty zmieniam...



I słucham niemej ciszy

zanim zdrowaśkę zmówię

w nadziei, że usłyszę,

odpowiem i zrozumiem.



Witają mnie jesiennie

liści zeschłych szelestem,

groby spowite...

Przywróćmy sztuce piękno,

a życiu wróćmy radość,

słowom też wróćmy wdzięczność

i winom czyńmy zadość.

Twarz przyobleczmy w uśmiech,

nadzieją zbrójmy myśli,

z internetowej pustki

wybrnijmy rzeczywiści.

Niech chat’y, tweet’y, skype’y

zastąpi zwykły dialog,

proste spojrzenie w oczy,

dotknięcie czyichś ramion.

Niech znów zaświeci słońce

nad naszym polskim niebem.

Żeśmy to winni Polsce

odnajdźmy...

Twojej szczególnej opiece

powierzam Panie... zdrajców,

abyś nad nimi miał pieczę,

byś nie zapomniał ich "zasług".

By ich na skórze wołowej

spisane "odezwy, czyny",

by ten ich życia "testament"

kamieniem zwisł im u szyi.

Kiedy na Sądzie staną,

a czas ten przecież nadejdzie,

niech ich za każdą skażą...

za każdą zdradę oddzielnie.

Niech stoją z miedzianym czołem,

w krąg martwym tocząc...