samotność nas dopadła

nienawiść i głód

zostaliśmy zapomniani

przez nasz własny lud

gorzkie nasze milczenie

nadzieja i wiara

jak piołun stepowy

za Ojczyznę kara

tu gdzie naszych Ojców

podeptany trud

zarośnięty i zapadły

pohańbiony grób

strzepie czasem okruchy

ze swego sumienia

ta co winna nam pamięć

za krew i cierpienia

słowa tylko jak liście

spadają na wietrze

wiatr historii pamięć

niczym...

a po Arabskiej Wiośnie przyszedł czas na naszą

już stulecie niepodległości w piękne słowa stroją

patrzę na Irak Libię Syrię Palestynę

na porę demokracji narzucaną gojom

świat rezolucję niesie jak listek figowy

naga prawda wśród gruzów nieszczęścia i krwi

a w pamięci Warszawa tak jak dzisiaj Syria

po nocach mi się nadal w dusznych zwidach śni

Biały Orzeł zgarbiony pod gwiazdą Dawida

nie może...

ocalimy tę  iskrę  która ciągle płonie

nie zadepcze jej armia wrogów orz tchórzy

wstaniesz Polsko jak kiedyś z męstwem i odwagą

chociaż ciągle nam grozi wściekły atak burzy

chociaż zdrajcy się włóczą bezkarnie po domu

i tęczowo się zrobiło od głupców z Warszawy

choć tylu zaczadzonych od smogu niewiary

choć sprzysięgły się dzisiaj wszystkie dzienne sprawy

nie będą komisarze meblować nam...

znowu Miastem Umarłych

tłum skupiony przeciąga

cienie wielkie się chwieją

w drzew wyniosłych chorągwiach

progi grobów zdeptane

światło leje się złote

idą żywi do zmarłych

poprzez życia Golgotę

i wciąż nowe napisy

kuje człowiek w marzeniach

by choć dźwiękiem pozostał

w ukwieconych kamieniach...

to tak łatwo zapomnieć

tych pod skórą ziemi

co odeszli i leżą

już w ramionach korzeni

i nie...