Ekstaza większa niż świętej Teresy - czyli nareszcie wyrok

Obrazek użytkownika Godny Ojciec
Kraj
Pieta

Tekst poprzedzający:

 http://niepoprawni.pl/blog/godny-ojciec/jeszcze-nie-wyrok-ale-deja-vu

 

Tydzień minął szybko. Dzień ogłoszenia wyroku był słoneczny i pełen życia. Ciepły wietrzyk niósł delikatny zapach kwiatów. W dość dobrym nastroju maszerowałem w kierunku sądu. Wcześniej nakarmiłem córki i zaprowadziłem jedną do szkoły, drugą do przedszkola. Nie bałem się już żadnych niespodzianek. Czułem, że Opatrzność Boża czuwa nade mną. Przed upiornym gmaszyskiem skierniewickiego sądu natknąłem się na mojego adwokata. Podążał w moim kierunku. Ucieszył się, że mnie zobaczył i po kurtuazyjnej wymianie grzeczności oświadczył, że niestety nie wybiera się na ceremonię ogłoszenia wyroku z jakiś tam ważnych powodów. Po zastanowieniu dodał, że tak nawet będzie lepiej dla mojej sprawy... Nie dopytywałem o wyjaśnienia, wiedząc że wszystko ma przecież swoje dobre strony. Poprosił żebym mu wysłał sms-a jak tylko sędzia ogłosi wyrok i żebym koniecznie upewnił się co do faktu, że wiadomość do niego dotarła - to ważne. Odparłem, że mogę mu wysłać tego sms-a już teraz, od razu. Zachichotał, po czym retorycznie zapytał skąd u mnie taki pesymizm. Dlaczego zaraz pesymizm? Potem zaapelował żebym jednak, mimo wszystko, ufał w sprawiedliwość i wierzył w bezstronność sądu. Wiedział doskonale co myślę o sądzącym mnie człowieku. Już od pierwszej rozprawy, kiedy to sąd najpierw przyznał, a w dniu rozpoczęcia procesu odebrał mi panią "adwokat z urzędu", jego poprzedniczkę, a potem arogancko wywalił ją za drzwi - przy tym kontynuując bez moje zgody rozprawę - wiedział to. To było ponad 2 lata temu, przez cały ten czas odbyło się wiele interesujących posiedzeń, na których miałem okazję dobrze poznać wszystkich jego uczestników. Przez te 2 lata ani razu nie miałem okazji zmienić zdania o panu przewodniczącym. Chociaż może... po ciężkim wypadku i związanej nim, kilkumiesięcznej przerwie na rekonwalescencję sędziego Kotyni wydawało się, że coś się w tym człowieku zmieniło, coś jakby drgnęło...

Wiele horrorów dane było mi przeżyć, ale były też i chwile radości, wzrastania, nadziei... Część z tych moich przygód opisałem w poprzednich notkach, części jeszcze nie jestem w stanie opisywać. Za dużo emocji.

Strażnik obsługujący wykrywacz metali przy wejściu do przybytku skierniewickiej Temidy, szczegółowo mnie pouczył co mam przepuścić przez rentgena, a co wyłożyć na stół. Uśmiechnąłem się do niego oświadczając, że od kiedy przechodzę przez tę bramkę, już trzy razy wymieniła się jej obsługa. O dziwo oduśmiechnął się, co prawda z lekkim zakłopotaniem, ale z sympatią. Jak zwykle coś zapiszczało, mimo to zostałem wpuszczony do środka. W hallu snuli się już przedstawiciele MOPR-u, podczytując wokandy, obserwując buty innych ludzi i reklamy na wyświetlaczach LCD.

Kiedy woźny wezwał na ogłoszenie wyroku, jak zwykle zająłem miejsce na ławie oskarżonych. Nie miałem nikogo obok siebie. Mój adwokat załatwiał właśnie jakieś ważniejsze sprawy, prokuratora też nie było, sąd utonął w papierach i przygotowywał spektakl. Mało mnie to obchodziło, delektowałem się ciszą zakłócaną jedynie monotonnym szelestem papieru. Dzięki Bogu jednak nie czułem się samotnie. Nagle sąd zwrócił się do protokolantki. Kazał zanotować numery jakichś paragrafów na podstawie których wznowił postępowanie. Tak, znów wznowił postępowanie! Nie powiem, trochę mnie to zelektryzowało, przywołało wspomnienia sprzed roku, kiedy dokładnie w takich samych okolicznościach Krzysztof Kotynia zamiast ogłosić wyrok, ni z gruszki ni z pietruszki skierował mnie na "badania psychiatryczne". Nie no bez jaj! - pomyślałem - drugi raz powtarzany, dokładnie ten sam dowcip staje się żenujący. Ręce mi opadły. Znów deja vu? Ale nie, sąd tylko polecił pani protokolantce uzupełnić protokół o kilka nic nie znaczących słów, po czym zamknął rozprawę. Odczułem, że zrobił to tylko po to żeby mi odświeżyć przykre emocje sprzed roku, żebym zadrżał raz jeszcze ze strachu. Strach - wielu lubi oglądać go u innych. Szukał go w mojej twarzy wnikliwie przez kilkanaście sekund. W końcu poprawił togę i łańcuch ze srebrnym orłem zwisającym mu u szyi jak kamień. Rozkazał mi wstać, a następnie powołując się na dobre imię i autorytet Rzeczpospolitej Polskiej wyrecytował słowo w słowo treść aktu oskarżenia praowicie przygotowanego przed prawie trzema laty przez skierniewicką prokuraturę, dodając od siebie, iż uznaje mnie winnym pobicia i stosowania gróźb karalnych wobec funkcjonariusza Jarosława Rosłona, oraz że skazuje mnie na 3 miesiące więzienia za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza na służbie, oraz dodatkowo na 3 miesiące więzienia za groźbę karalną zawierającą sformułowanie "zrzucić ze schodów" co w sumie daje pięć lat więzienia.

Tu nastąpiła długa teatralna przerwa. Masakra! Czy on chce żebym dostał zawału? - pomyślałem retorycznie. Opadają nie tylko ręce...

Spojrzałem na MOPR-yszków. Justyna Gajewska chyba pogubiła się w matematycznych obliczeniach. Pięć lat odsiadki! Trzy plus trzy... Nie dała jednak poznać po sobie żadnych emocji. Natomiast na twarzy jej towarzysza nastąpiła emocjonalna erupcja resetująca bez śladu zalęknione napięcie. Jarosław Rosłon dosłownie szczytował. Zdumienie i głupawy uśmiech od ucha do ucha wibrowały na jego twarzy pospołu. Normalnie nie do wiary! - wydawały się krzyczeć jego oczy nagle roziskrzone nieprzebranym szczęściem. Tak autentycznej i gorącej ekstazy nie widziałem nawet na obliczu słynnej rzeźby przedstawiającej świętą Teresę z kościoła Santa Maria della Vittoria w Rzymie. Wątpię by dłuto samego mistrza Berniniego potrafiło uchwycić takie zjawiska.

Ta chwila miała zapewne trwać znacznie dłużej, ale coś trzasnęło. Coś upadło pani protokolantce na podłogę, jakby jakiś długopis, komórka, albo krzesło jakby zaskrzypiało? Odruchowo wzrok wszystkich skierował się w jej stronę. Ciało dziewczyny drgnęło, twarz zbladła, monotonne stukanie w klawisze zamarło, a jej dłonie zawisły bezczynnie nad klawiaturą. Na twarzy sędziego wykwitało zmieszanie.

To ja powinienem był stracić przytomność, mnie bardziej dotyczyło owe "pięć lat więzienia" - skonstatowałem. Cisza... Dziewczyna rzeczywiście bliska była omdlenia.

A ja? Chyba poczułem wdzięczność do tej kobiety za okazaną empatię.

Na to sędzia zareagował pośpiesznym zaprzeczeniem. Że pomyłka to była. Oczywiście, że to była pomyłka oczywista - sądowa. Litera prawa, która wymknęła się troszeczkę z obowiązującej konwencji. Wiadomo że chodziło mu przecież o 5 miesięcy...

I począł panią protokolantkę energicznie i uniżenie przepraszać za swoje uchybienie. Może to córka któregoś z prezesów sądu? - przeleciało mi przez myśl. Dziewczyna jakoś w końcu się ogarnęła i zaczęła znów stukać w klawiaturę.

A mnie? Takich jak ja się nie przeprasza?

Nie. Takich jak ja skazuje się na pisanie przeprosin swoich oprawców. Wstukuje się im tylko do protokołu sprostowanie, że chodziło o pięć miesięcy, a nie pięć lat i po sprawie. W zawieszeniu na lat trzy plus kurator i grzywna. Dlaczego na trzy, a nie na przykład też na pięć?

Stałem jak ten Trąbalski na własnym weselu i zastanawiałem się dlaczego zamiast bezpiecznie 2 lata zawieszenia jak chciał prokurator, sąd sam od siebie dowalił mi aż trzy, potwierdzając tym dodatkowo moje zarzuty stronniczości? Tak wiem, gdyby to były lata pięćdziesiąte okrzyknięto by mnie zapewne wrogiem socjalistycznej demokracji i dostałbym trzynaście i to bez zawieszenia. Jest więc się z czego cieszyć. No tak ale idąc tym tropem: gdyby to był na przykład początek lat czterdziestych kiedy to funkcjonariusze pokroju Jarosława Rosłona byli wyposażeni w broń palną, z pewnością nie dojechałbym nawet do Auschwitz. Padł bym trupem we własnym mieszkaniu.

Ale po co właściwie ten kurator? Przecież mam już prawie od trzech lat różnych kuratorów, którzy miesiąc w miesiąc składają skierniewickiemu sądowi pisemne raporty na mój temat, na temat moich dzieci i żony. I to jakie raporty!? Cały MOPR i nawet sędzia Krzysztof Kotynia mógłby mi takich referencji pozazdrościć, o prokuratorach już nawet nie wspominając.

 

Ocena wpisu: 
5
Twoja ocena: Brak Średnio: 5 (głosów:9)

Komentarze

Jestem pod wrażeniem ;)

Szkoda tylko, że to nie wyłącznie literatura, a samo życie. Prawdziwy, niesprawiedliwy wyrok, realna krzywda ;(

Podoba mi się!
8
Nie podoba mi się!
0
#1515996

Takich rzeczy nie da się wymyślić. Trzeba to przeżyć. Później opisać przeżycia to tylko kwestia pamięci, warsztatu i przede wszystkim odwagi. Ludzi mających warsztat jest wielu, niestety nie mają o czym pisać, albo się boją więc piszą bzdety, nawet tu na portalu jest paru takich :)

Podoba mi się!
5
Nie podoba mi się!
0

LechG

#1516015

W rzeczy samej, to trzeba przeżyć! wówczas, po owym przeżyciu, polepsza się "na bank" przeciętnym ludziom zrozumienie osobistych tragedii bliźnich, osób takich samych, jak oni sami. Jak działa system w III RP miałam i nadal mam możność doświadczać na  własnej skórze. Jak mówię wszem i wobec, nawet wrogom nie życzę bliższego kontaktu z rzeczonym systemem.

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

Janina otęska

#1516020

Sądowi strażnicy - opłacani oczywiście z wydzieranych nam przemocą podatków, przymusowych "ubezpieczeń" i opłat - przeszukują wchodzących do "sądu" obywateli zabierając n.p. kobietom pilniczki do paznokci - po czym, po przekroczeniu t.zw. bramki można w sądowej stołówce zaopatrzyć się w niemal dowolną ilość noży i widelców. 

 

Większość działań naszego, kontrolowanego wciąż przez germańsko-żydowsko-sowieckie bandy i zwykłych matołów "państwa" opiera się na tego typu schematach. 

Większość biur w sądach i innych urzędach to nieskore do pracy, popijające kawę i malujące paznokcie dziedziczki sowieckich posad.

Wciąż aktualne jest stare hasło "Czy się stoi, czy się leży…"

 

http://niepoprawni.pl/blog/sbbwinteriapl/1289-ostatni-sejm-cywilizacji-p...

Podoba mi się!
6
Nie podoba mi się!
0
#1516016

że ta historia skończy się całkiem inaczej: że wreszcie ukarany zostanie fałszywy oskarżyciel (fałszywi oskarżyciele), a Ty - Godny Ojcze otrzymasz ostatecznie pełną satysfakcję za lata poniżania, za przeżyte cierpienia i i złe doświadczenia.

Choć podobno "co cię nie zabije, to cię wzmocni" - jednak nikomo nie chciałabym życzyć podobnego "treningu wzmacniającego". 

I jeszcze jedno - tragiczne jest to, że za taką "dętą akcję" - płacimy wszyscy, czyli - my, podatnicy. A jak to jest z pracownikami "aparatu opresji"? Czy sędziowie przypadkiem nie są zwolnieni od podatków? Czyli - podwójnie bezkarni!

Pozdrawiam Cię, Godny Ojcze, z nieśmiertelną nadzieją!

Podoba mi się!
4
Nie podoba mi się!
0

_________________________________________________________

Nemo me impune lacessit - nie ujdzie bezkarnie ten, kto ze mną zacznie

katarzyna.tarnawska

#1516024

Początkowo miała się ona skończyć rozbiciem mojej rodziny, Pozbawieniem nas praw rodzicielskich i wtrąceniem mnie i żony na 5 lat do więzienia pod zarzutem stosowania przemocy wobec dzieci. Takie obietnice "groźby" rzucał Jarosław Rosłon z pełną świadomością i poczuciem bezkarności. Fałszywych świadków MOPR spreparował co najmniej 4-ech. Tylko Boża Opatrzność mogła sprawić że ta intryga poplątała się w zeznaniach i zmeniła w żenującą farsę. W normalnym kraju cała ta sitwa powinna już odsiadywać kilkuletnie wyroki. Dla moich dzieci już zaplanowano  przeście przez maszynkę do mielenia ludzi, czyli rozmaite pogotowia "opiekuńcze" i "wychowawcze" żerujące na budżecie państwa (ok 4 tys miesięcznie traci budżet na każde tak odebrane dziecko), a na koniec miały zapewne zostać oddane do adopcji w kraju lub za granicą. Były towarem w pierwszym gatunku, były w idealnym wieku. Starsza miała 4 latka i nadawała się jeszcze do wykorzenienia z rodziny a nawet do wynarodowienia. Młodsza nie miała jeszcze roku więc nie ma o czym mówić. Kiedy to się nie udało zaczęto zacierać ślady i próbować zrobić ze mnie wariata. Z nadejściem "dobrej zmiany" wielu "takich wariatów" po latach zostało uwolnionych, wielu jednak do dziś siedzi w psychuszkach i nikt się nimi nie interesuje.

To też się nie udało, więc pozostało mnie skazać pod byle pretekstem, żeby tylko nie uniewinnić. Dlaczego nie mogą mnie uniewinnić? No bo wtedy trzeba by ścigać winnych i wybuchłaby prawdziwa afere bo są ich dziesiątki. Od prowokatorów i fałszywych świadków zaczynając, poprzez radnych kórzy ich osłaniali, aż po sędziego i prokuratorów. Tak rozległej gangreny nie da się niestety odseparować od zdrowej tkanki społecznej - przynajmniej tak sądzą decydenci. Możemy sobie tu tylko pokrzyczeć że trzeba, że inaczej gangrena doprowadzi do śmierci cały organizm!

System zamierza zniewolić mnie na trzy kolejne lata, przez które będę miał ograniczoną możliwość przemieszczania się, zarobkowania, będzie mnie monitorował kurator. Wystarczy najmnijsza prowokacja i wyląduję na te 5 miesięcy do pierdla. A tam... wiadomo.

Przez trzy lata możńa przygotować naprawdę świetną prowokację. Przez dwa znacznie trudniej. I dlatego dostałem trzy, bo innego sensu nie widzę.

 

Podoba mi się!
5
Nie podoba mi się!
0

LechG

#1516070

Godny Ojcze - w trakcie "procesu" popełniono szereg błędów formalnych oraz rzeczywistych nadużyć.

Myślę, że teraz czas na apelację!

Mam też nadzieję, że twój adwokat jest dostatecznie bystry, aby te wszystkie błędy i nadużycia "wypunktować".

Wreszcie - mam nadzieję na twoje zwycięstwo w tej sprawie!

Serdecznie pozdrawiam!

Podoba mi się!
2
Nie podoba mi się!
0

_________________________________________________________

Nemo me impune lacessit - nie ujdzie bezkarnie ten, kto ze mną zacznie

katarzyna.tarnawska

#1516072