|
|
15 lat temu |
Petycja, z propozycją polskiej wersji w cokolwiek odmienionej |
Szanowna Pani Lucia Žitňanska
Minister Sprawiedliwości Republiki Słowackiej
Posłanie
do Ministra Sprawiedliwości Republiki Słowackiej
w sprawie A. Ibrahimowa i A. Czentijewa
Szanowna pani Minister, od 2004 roku w więzieniu Słowackim przebywają obywatele Czeczeńskiej Republiki Iczkeria – Ali Ibrahimow i Anzor Czentijew, aresztowani na zlecenie prokuratury Rosyjskiej Federacji.
Sąd w Strassburgu postanowił w dniu 14 września 2010 wydać ich Rosji, i, jak napisano w decyzji sądowej – "Federacja Rosyjska zagwarantowała sprawiedliwy proces z pominięciem wyroku śmierci"... Sąd nie wziął pod uwagę ich podań o nadanie statusu uchodźcy, gdyż osoby te jakoby "nie podlegają pod status prześladowanych z przyczyn narodowościowych, religijnych, czy też politycznych". Wszystkie dowody obrony i świadectwa obrońców praw człowieka, także rosyjskich, na okoliczność, że na terytorium Rosji nie są przestrzegane reguły prawa, a w więzieniach i koloniach karnych (obozach koncentracyjnych) obywatele narodowości Czeczeńskiej poddawani są torturom, były zignorowane (nie zostały dopuszczone). Jednakże artykuł 2 Konwencji Międzynarodowej wyraźnie mówi: "Państwa nie powinny wydawać jakichkolwiek osób drugiemu państwu, jeśli osoby te mogą być tam poddane torturom. Samo torturowanie oraz współuczestnictwo w torturowaniu powinny być prawnie karane. Stan wojny i zagrożenie wojną, brak wewnętrznej politycznej stabilizacji, czy też inne nadzwyczajne sytuacje nie mogą usprawiedliwiać stosowania tortur". Deportując Czeczeńców do kraju, w którym powszechnie praktykowane są tortury, sędziowie sami stają się nie tylko poplecznikami tych przestępstw, ale także wspólnikami tych przestępczych działań (tortur). Ibrahimow Ali i Czentijew Anzor brali udział w działaniach wojennych pod dowódctwem prezydenta Czeczenii, Asłana Maschadowa. Po jego śmierci opuścili Czeczeńską Republikę Iczkeria i zostali uchodźcami. Byli oni trzymani w Słowackim więzieniu, oczekując na decyzję w swojej sprawie 6 długich lat. W chwili obecnej nie tylko nie zostaną uwolnieni, ale przekaże się ich w ręce rosyjskich oprawców. W sierpniu 2010 roku w Austrii powiesił się Czeczeniec Dudżijew Arsłan, protestując tym samym przeciwko decyzji przekazania go władzom Rosyjskim. Zanim znalazł się w Europie, Dudżijew przeszedł w Rosji serię tortur i pobić w więzieniu pod Machaczkałą. W torturach uczestniczyły rosyjskie służby specjalne. Wolał popełnić samobójstwo, niż wracać do Rosji Świat od prawie 20 lat jest świadkiem dwóch wojen rosyjsko-czeczeńskich. Rosyjskie więzienia zapełnione są przez więźniów, Czeczeńskich żołnierzy ruchu oporu. Wielu z nich umiera, nie wytrzymując męczarni (znęcania się nad nimi). W czym ich wina? Tylko w tym, że bronili swej okupowanej ojczyzny....
Szanowna Pani Minister, prosimy Panią o kierowanie się humanitaryzmem, miłością do człowieka..... prosimy o sprawiedliwość ........
List prosimy wysyłać na adres elektroniczny pani minister Sprawiedliwości Republiki Słowackiej: tlacove@justice.sk oraz kopię na adres maria.kolikova@justice.sk (sekretarz stanu pani minister). Ministryni spravedlnosti Slovenské republiky p. Lucii Žitňanské
A jaka decyzja słowackiego rządu, o deportacji?, Może by dodać, żeby zweryfikowała swoje stanowisko? |
|
Pilna prośba z SW |
|
|
|
15 lat temu |
tusku + putin na razie to: |
Szanowny panie premierze, szanowni uczestnicy tej epresje niszczyły ludzi nie zważając na ich narodowość, przekonania, wiarę. Logika była jedna: zasiać strach, obudzić w człowieku najniższe instynkty, podjudzać ludzi przeciwko sobie i zmuszać ich do ślepego posłuszeństwa. Zbrodnie te nie mogą być usprawiedliwione w żaden sposób. Nasze straty i doświadczenia sojusznicze powinny nas zbliżać do siebie. Nie mamy moralnego prawa pozostawić przyszłym pokoleniom brzemienia nieufności do siebie.... Wladimir_Putin__Nie_mamy_prawa_zostawiac_nastepnym.kwzruszającej uroczystości. Dlaczego jesteśmy tu dziś, siedemdziesiąt lat po tamtej zbrodni, dlaczego każdego roku przybywamy w to miejsce? Przede wszystkim dlatego, że pamiętamy o zbrodni. O zbrodni i o jej ofiarach. Pamiętamy o zbrodni popełnionej na ludziach. Pamiętamy także o zbrodni, którą wykonano, którą próbowano wykonać na całym narodzie. Pamiętamy o tych, którzy oddali tutaj życie. Tu i w wielu innych miejscach w całej sowieckiej Rosji. Przyjeżdżamy tu co roku, bo chcemy pamiętać o tamtej wrześniowej tragedii i o jej ofiarach. Zginęły tu tysiące ludzi. Ale niezależnie od tego, jak wielka jest liczba, ona nigdy nie będzie dla nas statystycznym zbiorem. Tak chcieli oprawcy. Chcieli, żeby zabici tu i w innych miejscach kaźni pozostali bez naszej pamięci, pozostali bez nazwisk, aby nikt nie poznał okoliczności ich śmierci. Dla nas rozstrzelano tutaj każdego z osobna. Tu ginął człowiek po człowieku. Tak jak Janina Lewandowska, o której idąc wzdłuż tabliczek mówiłem premierowi Putinowi. Dziewczyna, która chciała normalnie żyć. Utalentowana, skończyła konserwatorium muzyczne, skończyła szkołę pilotażu, świetny narciarz, świetnie jeździła konno. Jako pierwsza Europejka skoczyła ze spadochronem z ponad 5 km wysokości. To córka generała Dowbór-Muśnickiego, naszego narodowego bohatera. Jak wybuchła wojna, to oczywiste, wstąpiła do wojska. Miały się wtedy odbyć mistrzostwa szybowcowe w Warszawie i ona chciała wygrać. Ale wojna zniszczyła nie tylko to zwykłe ludzkie marzenie. 22 kwietnia miała obchodzić urodziny. Strzelono jej w tył głowy - tu, w Katyniu. Mówię o tej konkretnej osobie, bo dla nas, Polaków, jest zawsze bardzo ważne, jak dla dobrych żołnierzy, aby nie pozostawić poległych na polu bitwy, aby pamiętać o nich i będziemy o tych zabitych tutaj pamiętać zawsze. Dlatego tak ważne jest dla nas każde nazwisko, każda informacja, każde świadectwo. Jesteśmy tutaj także dlatego, bo Katyń stał się, w najgłębszym tego słowa znaczeniu, mitem. Miał być mitem założycielskim państwa komunistycznego, tym kłamliwym mitem. Ale ci, którzy na tym kłamstwie chcieli ufundować powojenną Polskę, przegrali z prawdą. Bo narodził się mit, mit powtarzany z ust do ust przez całe pokolenia. I zawsze wtedy, gdy słyszeliśmy - nawet gdy mówiono szeptem - prawdę o Katyniu, wiedzieliśmy, że nas nie pokonali. Prawda o Katyniu stała się mitem założycielskim niepodległej Polski. Spowodowała, że w jakimś sensie my, wszyscy Polacy, jesteśmy jedną, wielką, rodziną katyńską. Nie tylko Ci, którzy stracili swoich najbliższych, a dzisiaj są wśród nas. Ale chcemy także jako Polacy pamiętać nie tylko tu, w Katyniu o innych narodach. Zawsze, kiedy przybywali tu polscy przywódcy, już w czasach wolnej Polski, pamiętali także o Rosjanach, którzy leżą w tej ziemi, i innych, pochodzących z innych narodów. Tak jak pierwszy premier Tadeusz Mazowiecki, który jest dzisiaj z nami, który odwiedzając po raz pierwszy polskie groby, odwiedził także groby rosyjskie. Chcemy, aby ten mit nikogo nie dzielił, ta prawda nie może dzielić. Ale ta prawda musi brzmieć. Ona była jak zbroja dla wszystkich, dla tych kilku pokoleń powojennej Polski. Dzięki tej zbroi przetrwaliśmy. Wielki Rosjanin, kiedy miał odbierać nagrodę Nobla, mówię o Sołżenicynie, przesłał swoje wystąpienie i napisał tam słowa, które możemy sobie wszyscy dedykować: "Nie zapominajmy, że przemoc nie jest sama, bo nie potrafi sama utrzymać się przy życiu. Koniecznie musi być spleciona z kłamstwem. Istnieje między nimi związek krwi, związek najgłębszy i najbardziej naturalny. Przemoc niczym oprócz kłamstwa nie może się osłonić, a kłamstwo nie utrzyma się inaczej jak w oparciu o przemoc. Każdy, kto przyjął kiedyś przemoc jako metodę skazany jest nieuchronnie na to, aby przyjąć kłamstwo jako swoją zasadę". My dlatego zawsze głęboko wierzyliśmy, że prawda, szczególnie tu, w Katyniu jest najlepszą bronią przeciw przemocy. Tu, w Katyniu trzeba także dziś powiedzieć, trzeba mieć wreszcie tę odwagę i siłę, że czeka nas droga do pojednania. Niczego nie zamykamy. Musimy znaleźć w sobie odwagę i siłę, żeby wreszcie wszystko otworzyć. Chcemy pamiętać, właśnie po to, aby ta droga do pojednania była jak najprostsza i jak najkrótsza. Sołżenicyn wtedy przypomniał rosyjskie powiedzenie i chcę je tutaj dzisiaj powtórzyć: "Jedno słowo prawdy cały świat za sobą pociągnie". Dziś chcę wierzyć, że jedno słowo prawdy może pociągnąć za sobą dwa wielkie narody, tak boleśnie podzielone przez historię. Narody, które dzisiaj szukają tej prostej i krótkiej drogi do pojednania. Panie premierze, oni tu przecież są, oni w tej ziemi leżą. Oczodoły z ich przestrzelonych czaszek patrzą i czekają, czy jesteśmy zdolni do tego, aby przemoc i kłamstwo zamienić w pojednanie. Musimy w to uwierzyć, że obraliśmy dobry kierunek, że znaleźliśmy tę prostą i krótką drogę, bo na tej drodze do pojednania postawiliśmy dwa drogowskazy: pamięć i prawdę. Jeśli tak jest i tak będzie w przyszłości, to myślę żołnierze z Katynia, że to będzie wasze największe dotychczas zwycięstwo. telewizji France24 .. epresje niszczyły ludzi nie zważając na ich narodowość, przekonania, wiarę. Logika była jedna: zasiać strach, obudzić w człowieku najniższe instynkty, podjudzać ludzi przeciwko sobie i zmuszać ich do ślepego posłuszeństwa. Zbrodnie te nie mogą być usprawiedliwione w żaden sposób. Nasze straty i doświadczenia sojusznicze powinny nas zbliżać do siebie. Nie mamy moralnego prawa pozostawić przyszłym pokoleniom brzemienia nieufności do siebie. Więcej... http://wyborcza.pl/1,76842,7740676,Wladimir_Putin__Nie_mamy_prawa_zostawiac_nastepnym.html#ixzz14ATX8p7k Więcej... http://wyborcza.pl/1,76842,7740779,Tusk__Pamiec_i_prawda_nas_pojedna.html#ixzz14AQtM9df
|
|
Tusk 7.04 przyleciał wcześniej i się spóźnił |
|
