Powstanie Warszawskie

Nie ma dostępu do rozmowy, a raczej wrzasków z popołudnia 31 lipca. Żaden z jej uczestników nie raczył później objaśnić, dlaczego doszło do tak głośnej wymiany zdań, że ochrona była zaniepokojona, iż przyciągnie ona zainteresowanie jakiegoś szkopskiego patrolu. Na podstawie poszlak możemy jednak zrekonstruować, co wtedy zaszło:

1. Narada poranna zakończyła się konkluzją, że z powodu niejasnej sytuacji na froncie decyzja o powstaniu nie zostanie wydana w ciągu 2-3 najbliższych dni. Szef wywiadu Iranek-Osmecki ostrzegał, że Niemcy koncentrują odwody pancerne i Warszawy bez walki Sowietom nie oddadzą.

2. Narada popołudniowa miała rozpocząć się o 18, jednak kilka godzin wcześniej do samotnego Komorowskiego przyleźli Okulicki i Pełczyński. Po co? O czym dyskutowali podniesionymi głosami? Okulicki i Pełczyński należeli do frakcji szaleńców dążących do powstania za wszelką cenę. Podczas narad KG nie mieli większości, nie byli więc w stanie przegłosować rozsądniejszych oficerów. Postanowili więc zmusić Komorowskiego do uległości bez świadków.

3. Jakiś czas potem dołączył do nich kolejny puczysta - Chruściel - przynosząc całkowicie niedorzeczną informację, że niemiecka obrona na Pradze się załamała i Sowieci będą w przedpokoju za kilka godzin. Przypadek? Akurat wtedy, gdy Okulickiemu i Pełczyńskiemu nie udawało się złamać Komorowskiego?

4. Połączone siły puczystów w końcu dopięły swego. Ok. 17.30 - pół godziny przed terminem narady - Komorowski skapitulował i wydał zbrodniczy rozkaz. Zachwycony Chruściel natychmiast wybiegł z kamienicy przy Pańskiej do swojej kwatery na Filtrowej gryzmolić stosowny rozkaz dla warszawskiego zgrupowania AK. Okulicki i Pełczyński także natychmiast się ulotnili.

5. Przed 18 do na Pańską dotarł Iranek-Osmecki: 

”Po południu otrzymałem kolejne informacje, tym razem pewne, że niemieckie dywizje pancerne szykują poważne kontruderzenie na przedpolu warszawskim. W takim wypadku rozpoczynanie powstania byłoby nonsensem. Postanowiłem dotrzeć do KG trochę wcześniej, aby zrelacjonować sytuację przed zaplanowaną naradą o 18:00. Niestety z powodu łapanki musiałem obejść cały kwartał domów [...] O 17:45 gdy dotarłem na Pańską, nikogo oprócz gen.Bora nie zastałem. Zapytałem dlaczego jeszcze nikogo nie ma, Bór odpowiedział:
- "Monter przyniósł wiadomość, ze tanki sowieckie zajęły Okuniew, Radość i Miłosną i zrobiły wyłom w niemieckim przyczółku na Pradze. Powiedział, że jeśli nie zaczniemy teraz, możemy się spóźnić. Wydałem więc rozkaz.

- Popełnił pan błąd panie generale, informacje Montera są niedokładne. Otrzymałem właśnie ostatnie meldunki - przyczółek praski nie został przełamany. Wręcz przeciwnie - Niemcy przygotowują się do rozpoczęcia przeciwnatarcia"

Bór usiadł, a raczej osunął się na krzesło. Kilkakrotnie przetarł reką czoło, poczym zapytał bezdźwięcznym głosem:
- Co mam robić? Co mi pan radzi?”
- „Czy ma pan łączniczkę, żeby odwołać rozkaz?"
 „A więc trzeba raz jeszcze odwoływać? Znowu odkładać?"
 „Tak, panie generale. Wybrał pan najgorszy moment. Trzeba przekazać odwołanie rozkazu"
Wszedł Szostak. 
Bór.: „Mój Boże, już szósta. Już ponad godzinę temu jak Monter stąd wyszedł. Już za późno, nie możemy nic zrobić."
Szostak: „Jak to?  wydal pan rozkaz bez porozumienia z Irankiem-Osmeckim, szefem II Oddziału, ani ze mną  To szaleństwo. Damy się wszyscy zmasakrować. Trzeba natychmiast odwołać ten rozkaz."
Bór : „Za późno, nie możemy juz nic poradzić"
Siedział bezsilny, wyczerpany (..)
- „Nie możemy nic więcej zrobić”.
wstał i wyszedł.
Po chwili wszedł Pluta-Czachowski i oznajmił: „Przeciwnatarcie niemieckie właśnie się rozpoczęło".

6. Powyższa długa relacja dowodzi, że Chruściel z rozmysłem dezinformował swojego dowódcę (nawiasem pisząc za samowolę z 27 lipca Chruściel w najlepszym wypadku winien być zdegradowany i odesłany na tyły), wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi puczystami. Nie pojawiły się żadne nowe okoliczności podważające ustalenia narady porannej.

Czyli: zapisu rozmów nie mamy, możemy jednak z dużą precyzją zrekonstruować, co zaszło po południu 31 lipca.

"Dowódca nie może wygrać jak formalny sojusznik tymczasowo przechodzi na stronę wroga ,czeka aż ten dowódca polegnie i później znowu zmiena front."

Standardowe łkanie głupca, któremu pociąg przejechał po nogach: "Dlaczego nikt mnie nie uprzedził, że po szynach jeżdżą pociągi pancerne!" Jeśli się planuje jakieś przedsięwzięcie, to należy się o nie samodzielnie wieloaspektowo zatroszczyć, a nie wszcząć burdę i oczekiwać, że wszyscy w pobliżu rzucą swoje zajęcia i przybieżą na pomoc. To żałosne i kompromitujące.

No i po raz kolejny jest to uporczywe powielanie mitu, że Sowieci nie przyszli z pomocą, jakby to był ich obowiązek. Nie, naiwni hurrapatrioci, Sowieci realizowali SWOJE plany - a nie NASZE. Naszych planów w zainteresowaniu Sowietów nie było, oni realizowali swoje zamierzenia. I je realizowali do końca października, a więc front nie stał w miejscu, jak hurrapatrioci lubią kłamać.

Okulicki nadużywał alkoholu. Wspominają o tym chyba wszyscy statyści ówczesnych wydarzeń. Ludzie, zacznijcie czytać coś więcej poza okolicznościową propagandą, przecież wy nie macie zielonego pojęcia o wydarzeniu, którym się tak zachwycacie.