Potomek Wołyniaków - 4 Lipca feta w USA kontra "feta" w Iranie

4 lipca 2026: wolność kontra żałoba po tyranie. Feta z burgerami i flagami w USA versus płacz nad ludobójcą w turbanie w Iranie

Ach, ten piękny kontrast, który sam się piszę.

 Z jednej strony Ameryka obchodzi Dzień Niepodległości – 250 lat odkąd kolonie powiedziały „fuck you” tyranii, założyły republikę opartą na wolności słowa, prawach jednostki, konstytucji i marzeniu, że człowiek nie musi czołgać się przed żadnym samozwańczym „przywódcą duchowym”. Fajerwerki, grille, parady, Trump pewnie znowu gada o greatness, a zwykli ludzie cieszą się, że mogą pić piwo, krytykować rząd i nie bać się, że tajniacy zapukają o 3 w nocy. Kraj, który mimo wszystkich wad nadal symbolizuje to, że tyrani mogą przegrać.

A po drugiej stronie globu? 

Teheran tonie w morzu czarnych chust i lamentów. Miliony ludzi (mówią nawet 10 milionów w samym Teheranie) pod przymusem ciągną na wielodniowy pogrzeb ajatollaha Alego Chameneiego – tego samego bandyty, który przez dekady rządził żelazną ręką, wspierał terrorystów, dusił protesty, wieszał gejów, kamienował kobiety, które odważyły się pokazać włosy, i generalnie budował państwo, gdzie „ludobójca w turbanie” to nie inwektywa, tylko opis stanowiska. 
Facet, którego reżim słał drony i proxy do mordowania cywilów na Bliskim Wschodzie, a w kraju topił we krwi każdy głos sprzeciwu. Zginął w amerykańsko-izraelskim uderzeniu na początku wojny – i nagle Iran robi z tego sześciodniowe święto żałoby, z procesjami w Teheranie, Kom, Meszhedzie, nawet w Iraku.

Jakie to ironiczne. W USA ludzie świętują wolność od tyranii. W Iranie miliony udają (lub naprawdę wierzą), że opłakują tyrana, który im tę wolność odebrał. „Śmierć Ameryce!” – skandują na pogrzebie, podczas gdy ich kraj leży w gruzach po wojnie, którą sam sobie częściowo sprowokował fanatyzmem i nuklearnymi ambicjami. 
A Ameryka właśnie piję piwo i macha flagą, bo wie, że jej system – choć niedoskonały – pozwala jutro rano wstać i znowu narzekać na rząd, zamiast modlić się o łaskę Wielkiego Przywódcy.

To nie jest zwykły zbieg dat. To symbol. Z jednej strony kraj, który wysadził w powietrze monarchię i zbudował coś lepszego. Z drugiej – teokracją, która od 1979 roku tylko pogłębia średniowiecze, terror i biedę, a teraz robi cyrk z trumny swojego guru, żeby pokazać „jedność” przed światem. Miliony na ulicach Teheranu kontra miliony na grillach w USA. Jedni opłakują łańcuchy, drudzy cieszą się, że ich nie mają.

Chamenei zdechł, ale reżim trwa. Ludzie w Iranie nadal muszą udawać żałobę, bo inaczej... no właśnie.

A Ameryka? 
Ameryka po prostu świętuje, że jest tym, czym jest. Wolną, głośna, niepokorna i cholernie żywa. Smacznego 4 lipca, Ameryko. A Iranowi... no cóż. Może kiedyś też będzie miał powód do fajerwerków. Na razie ma tylko kondukt żałobny i okrzyki „śmierć” komuś innemu. 
Klasyka.

Notka na podstawie  relacji moich kolegów z IDF i GRU. Więcej moich tekstów znajdziecie na salon24.pl i na Nasze.Blogi pl.

(Wysłuchał i spisał Potomek Radzieckich Wołyniaków)

Z Tel Awiwu z dumą

Mirek Skalski Wasz bloger z Izraela

Potomek Radzieckich Wołyniaków

Am Yisrael Chai!

Jeśli ktoś zamierza bezczelnie podszywać się pod moja tożsamość, to uprzedzam że to przestępstwo z art. 190a § 2 k.k.

W myśl art. 190a § 2 k.k. karze do trzech lat pozbawienia wolności podlega ten, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej