Sanitariuszka z Powstania, nie pokłoniła się śmierci. Zakatowali ją oprawcy z UB.

Obrazek użytkownika Tezeusz
Kraj

Wstęp.

Ten materiał napisany przeze mnie kilka lat temu poruszył serca i umysły wielu ludzi w Polsce i poza jej granicami. Opisana  jest w nim prawdziwa historia warszawskich dziewczyn z Powstania 1944 roku. Wielki nasz patriota i wzór cnót Rotmistrz Witold Pilecki latem 1938 roku tak powiedział o patriotyżmie do swego przyjaciela a mego dziadka cytat:

" Patriotą się jest lub się bywa, bywają ci dla których dobro własne jest ważniejsze od ojczyzny.."

Opisana historia jest o takich patriotach, którzy nimi byli i są na wieki.

Dedykuję go tym którzy tak myślą i tak żyją.

Posłuchajcie.

Sanitariuszki Powstania Warszawskiego - bohaterskie dziewczyny, powstało o nich wiele piosenek i filmów. Napisano na ich temat wiele opowiadań nakręcono filmy. Oto jedno z opowiadań, zasłyszanych osobiście, o tych co się kulom nie kłaniały.

Spotkanie

W uroczym domku pod Bydgoszczą, gdzie wynajmowała skromny pokój, w upalny, sierpniowy dzień, pod koniec lat 60 tych XX wieku ,przywitała mnie na wózku inwalidzkim pani, z widoczną szramą na prawym policzku i wesołych, pełnych życia, niebieskich oczach. Uściskała mnie wówczas mocno na powitanie. A przy smacznym, drożdżowym placku mojej babci, opowiedziała tę niesamowitą historię swego życia, którą teraz opowiem.

Wojna i konspiracyjna walka

Wanda, tak miała na imię bohaterka tej opowieści, przyjaciółka mojej babci, była córką przedwojennego plutonowego zawodowego, który był podkomendnym mego dziadka – rotmistrza kawalerii. Byli oni przyjaciółmi, razem walczyli pod Krojantami i Bzurą, razem bronili Warszawy, później uczestniczyli w tworzeniu struktur AK. Walczyli w Powstaniu Warszawskim, później w partyzantce antykomunistycznego podziemia.

Gdy wybuchło Powstanie Warszawskie, Wanda miała prawie 15 lat. W jej rodzinnym domu  panował patriotyczny nastrój. W czasie okupacji należała, jak wiele jej rówieśniczek, do harcerstwa podziemnego, tam przeszła kurs sanitarny. Była piękną, czarnowłosą, wysoką dziewczyną, o niebieskich oczach. Koledzy z plutonu AK podkochiwali się w tej wrażliwej i pięknej dziewczynie.

Wybuch Powstania Warszawskiego, 1 sierpnia 1944 r., zastaje ją w punkcie koncentracji swego oddziału na Starym Mieście w Warszawie. Dostaje ona przydział do punktu sanitarnego.

W punkcie sanitarnym, jak opowiadała, operacje i zabiegi odbywały się 24 godziny na dobę. „Wszystko robiliśmy bez środków znieczulających, na żywca, więc pacjenci strasznie krzyczeli. Widziałam jak ludzie umierali, cierpieli z powodu urwanej ręki, nie mogli złapać tchu, ranni w płuca". – tak wspominała te chwile ze łzami w oczach.

Dokładnie pamiętała, jak wynikało z jej opowiadania, zajęcie Starego Miasta przez Niemców. W tym czasie, zajmowała się ciężko rannymi w punkcie sanitarnym, który mieścił się w piwnicy zbombardowanego dużego domu. Wokół, walki trwały cały czas. W czasie doprowadzenia kolejnych rannych żołnierzy AK do punktu sanitarnego, zobaczyła ciężko rannego młodego SS – mana, który prosił ją o pomoc - czując zbliżającą się niechybnie śmierć. Pomogła rannemu Niemcowi zabierając go na powstańczy punkt sanitarny.

Nie pokłoniła się śmierci. Niemcy darowali jej życie. Zakatowali ją oprawcy z UB

W pewnym momencie usłyszała, jak wspominała, niemieckie głosy. Pierwsze, o co zapytali Wandę Niemcy wchodząc do punktu sanitarnego, to "czy leżą tu jacyś Niemcy". Wówczas odezwał się ranny SS-man.  Niemcy odpowiedzieli, żeby nie strzelać i że bardzo dobrze się nim opiekowaliśmy. „Wtedy uzbrojony po zęby SS-man - na szyi miał  naboje, granaty w ręku - podszedł do mnie, chwycił w ramię i powiedział, żeby się nie bała, bo ze względu na to, że opiekowałyśmy się jego rodakami, nie wrzuci do środka granatów" - wspomina sanitariuszka.

W ten sposób uratowała życie swoje jak i 15 rannych żołnierzy AK. Dostają się oni do niewoli. Przeżyli wojnę.

W 1950 r. zostaje aresztowana jako „ element wywrotowy i klasowo obcy”. Wówczas, po ukończeniu matury, pracowała przed aresztowaniem w magistracie jednego z miast na tzw. terenach wyzwolonych.

W katowniach UB, zamknięta w piwnicy pełnej lodowatej wody sięgającej do pasa,  była bita kilka razy dziennie. Oprawcy wyrywają jej paznokcie i wbijają bagnet w policzek, domagając się informacji o żołnierzach AK, walczących na barykadach Warszawy. Wanda milczy przypłacając zdrowiem. Traci  na chwilę wzrok. Oprawcy wyłamują jej nogę, bijąc kołkiem po kolanie przez 4 godziny bez przerwy. W ranę wdaje się gangrena. Noga zostaje amputowana.

Zeszpeconą kalekę oprawcy komunistyczni spod znaku UB wypuszczają na wolność, wsadzają do pociągu i każą jechać do…..Niemiec.

Sponiewierana fizycznie, upodlona psychicznie, trafia do wrogiego sobie kraju. Tam zaopiekowali się nią polscy żołnierze, służący w Amerykańskiej Armii. Niestety odniesione rany i załamanie psychiczne doprowadza do bardzo poważnych komplikacji wewnętrznych. Dni Wandy są, według lekarzy, już policzone. Przed śmiercią, opowiada swoją historię dziennikarzowi wojskowemu, ten publikuje jej fotografie i wspomnienia w prasie.

Wróg ratuje jej życie

Do szpitala, gdzie przebywa Wanda, zgłasza się znany chirurg Niemiec. Zabiera Wandę do swojej prywatnej kliniki i poddaje intensywnemu leczeniu. Tam, okazuje się, że ten lekarz spłaca swój dług gdyż to on, jak się okazało, był tym uratowanym SS – manem w 1944 r. w Warszawie przez Wandę.

Podleczona w latach 60 tych XX wieku, wraca do Polski, do swojej ojczyzny. Władze komunistyczne odmawiają jej renty. Pozostaje bez środków do życia. Śpi w piwnicach, wyjada resztki ze śmietników. Pomaga je środowisko byłych żołnierzy AK dając żywność i schronienie. „Nie chciała być ciężarem” - jak mówiła, płącząc. „Dla Polski walczyłam, w Polsce umrę” i powoli umierała, a życie w niej się ledwo tliło.

Środowisko byłych żołnierzy AK, w Stanach Zjednoczonych, finansuje jej wyjazd na stałe do USA. Tam jest leczona, otrzymuje rentę, ufundowaną przez byłych żołnierzy AK. Zdrowieje.

O Polsce nie zapomina, odwiedzając rodzinne strony i stąd moje spotkanie z ta niesamowitą bohaterką.

Zakończenie

Wanda sanitariuszka, Powstaniec Warszawski, bohaterka i żołnierz AK, umiera w latach 80-tych XX wieku, w otoczeniu swoich kolegów z czasów Powstania Warszawskiego, na obcej ziemi w USA. Tam jest jej skromny grób i napis na nim "Wanda, sanitariuszka Powstania Warszawskiego".

Cześć jej pamięci, Chwała bohaterom. Zapamiętajcie.

Ocena wpisu: 
5
Twoja ocena: Brak Średnio: 4.6 (głosów:10)

Komentarze

Materiał ten przypominam i specjalnie publikuję - zgodnie z daną obietnicą - dla @Leszek1

Cześć i Chwała Bohaterom !

 

 

Podoba mi się!
11
Nie podoba mi się!
-2

Tezeusz

#1611053

Serdecznie dziekuje za przepiekna opowiesc, za przypomnienie tamtych czasow i tamtych ludzi.

Podoba mi się!
7
Nie podoba mi się!
0

To się zaczeło od likwidowania polskości, od wyśmiewania i lżenia naszej przeszłości, naszych bohaterów i naszej wiary. To jest pierwszy krok, drugim będzie likwidacja Polski. J.M.Rymkiewicz

#1611070

      Witaj! Podziękowania za poruszający artykuł o pięknej bohaterskiej karcie patriotyzmu sanitariuszki. Dodam jednak z niesmakiem, że nawet pod tym artykułem, chołota pokoleniowa spadkobierców Gwardii Ludowej i AL, nie mogła się powstrzymać i dała Ci minusa. Cześć i Chwała bohaterom Armii Krajowej! Pozdrawiam!

Podoba mi się!
10
Nie podoba mi się!
0

ronin

#1611091

To nasz obowiązek pamiętać o tragediach z tamtych lat. Czy potrafimy poza jednostkami? Chyba nie.

Podoba mi się!
6
Nie podoba mi się!
0

Kolejorz

#1611135

Dzięki za tematykę Powstania Warszawskiego. Ja też mam prośbę, może napisz notkę o jednym z dowódców batalionu Parasol, Jerzym Zborowskim i jego powstańczej żonie Jance Trojanowskiej. Ślub tej pary odbył się w połowie sierpnia 44,  a już pod koniec września 44 zostali wzięci do niewoli i przewiezieni do siedziby Gestapo w al. Szucha, gdzie zostali zamordowani i spaleni (?). Ich ciał nigdy nie odnaleziono. Mój nick "Jeremi" przyjąłem dlatego, bo jest właśnie pseudonimem tego bohaterskiego powstańca 

Podoba mi się!
8
Nie podoba mi się!
0
#1611093

Poznałem kilku żołnierzy Batalionu Parasol dostałem od nich nawet urodzinowy prezent. Wkrótce zamieszczę dedykowany dla Ciebie materiał..Pozdrawiam 

Podoba mi się!
7
Nie podoba mi się!
-2

Tezeusz

#1611095

Dzięki, będę spokojnie czekał. Pozdrawiam

Podoba mi się!
7
Nie podoba mi się!
0
#1611096

Materiał o Batalionie Parasol zamieszczony. Pozdrawiam

Podoba mi się!
6
Nie podoba mi się!
-2

Tezeusz

#1611118

Dzięki, szybki jesteś. Jeszcze tego wpisu nie widzę, ale myślę, że wkrótce zobaczę. Pozdrawiam

Podoba mi się!
5
Nie podoba mi się!
0
#1611126