O rusofobi słów kilka, cz. II czyli co robić

Piko, napiszę wprost: fundamentalnie nie zgadzam się z Twoją tezą, że normalizacja relacji z Rosją jest konieczna — uważam, że z państwem o trwałej logice imperialnej relacji normalnych mieć się nie da, a jedynym poważnym warunkiem pokojowego współżycia jest jego deimperializacja, w praktyce rozpad na wiele słabszych państw.

O przywódcach: trafna diagnoza, błędny wniosek

Lista złych przywódców, którą przedstawiasz, jest w dużej mierze słuszna: Trump podporządkowany interesom USA i Izraela, Netanjahu jako polityk gotów na masową eksterminację ludności cywilnej, Biden jako figura Deep State, von der Leyen jako narzędzie globalistycznego projektu demolującego Europę, Bushowie jako imperialni krzyżowcy od petrodolara. Masz rację: to nie jest starcie Dobry-Zły, tylko różne wcielenia tego samego imperialnego instynktu i pogardy dla jednostki.

W tym miejscu jednak robisz skok, z którym się nie zgadzam: z faktu, że inni są równie źli lub gorsi, wyciągasz wniosek, że Putin jest bardziej pragmatyczny i mniej zależny od globalistów, więc relacje z nim są jakąś racjonalną alternatywą wobec Zachodu. To jest klasyczny błąd porównania: to, że A jest odrażające, nie czyni B — równie odrażającego, tylko w innym stylu — partnerem, z którym da się wypracować stabilne normalne stosunki. Imperializm jest problemem samym w sobie, niezależnie od tego, czy nosi garnitur z Wall Street, czy mundur z Kremla.

Jeżeli uznajemy, że globalistyczny projekt USA-UE niszczy suwerenność, własność i wolności, to uczciwie trzeba przyznać, że rosyjski projekt ruskiego miru z ich perspektywy robi dokładnie to samo w swojej strefie wpływów — tylko z innym zestawem symboli i mitów.

Imperialna logika Rosji: nie partner, lecz strukturalne zagrożenie

Sam wyliczasz rosyjskie zbrodnie: rozbiory, zsyłki, operacja polska NKWD, Katyń, powojenne represje — setki tysięcy ofiar, systemowa eksterminacja polskiej elity, rabunek majątku. I słusznie zauważasz, że Niemcy zrobili więcej z punktu widzenia liczby ofiar i strat materialnych, a mimo to dziś z nimi mamy normalne relacje. Tyle że analogia do Niemiec jest bardzo złudna.

Po pierwsze, Republika Federalna Niemiec przeszła przez proces — nieidealny, ale jednak realny — rozbrojenia, integracji w struktury (NATO, UE) i rewizji własnej pamięci historycznej w kierunku potępienia nazizmu. Po drugie, Niemcy są wkomponowane w sieć zależności, która mocno ogranicza ich samodzielne imperialne działanie wprost militarnie. Rosja natomiast, nawet po upadku ZSRR, zachowała zasadniczo niezmienioną strukturę imperialną: ogromne terytorium dające dużą głębię strategicznę z koloniami wewnętrznymi, centralny ośrodek decyzyjny, tradycję stref wpływów i mit odwiecznej misji dziejowej na obszarze od Kijowa po Warszawę.

Z polskiej perspektywy nie jesteśmy dla Rosji jednym z wielu sąsiadów, lecz tradycyjnym geopolitycznym problemem: spoiwem przestrzeni bałtycko‑czarnomorskiej, potencjalnym jądrem niezależnego ładu między Niemcami a Rosją. To właśnie dlatego rosyjska polityka wobec Polski w praktyce sprowadza się historycznie do prób jej neutralizacji, wasalizacji lub rozbicia — nie dlatego, że nas nie lubią, tylko dlatego, że niezależna Polska jest strukturalnie sprzeczna z ich projektem.

W tym sensie Rosja jako imperium nie może z nami normalnie współistnieć, tak jak nie może normalnie współistnieć pasożyt z organizmem, który traktuje jak żywiciela. Pasożyt może chwilowo nie gryźć, może nawet udawać symbionta — ale jego funkcją jest żerowanie.

„Nie normalizujemy” vs „normalizujemy” — fałszywa dychotomia

Budujesz ciekawy, ale moim zdaniem fałszywy dylemat: albo nie normalizujemy relacji z Rosją i wtedy jedyną opcją jest wejście w federalizację UE pod dyktando Niemiec, albo normalizujemy z Moskwą, wykorzystując pośrednictwo Chin, aby uniknąć roli landu eurokołchozowego. Ja widzę tu kilka problemów:

• Po pierwsze, normalizacja w Twoim tekście znaczy de facto zaakceptowanie rosyjskiego imperium jako stałego elementu ładu, z którym należy się dogadać, zamiast kwestionować samą zasadę jego istnienia w obecnej formie.
• Po drugie, uciekasz przed jednym imperializmem (euro‑globalistycznym), wprost w ramiona dwóch innych: rosyjskiego i chińskiego, licząc, że ich współkonkurencja da nam margines manewru.
• Po trzecie, zakładasz, że państwo o tradycji traktowania Polski jako wasala dramatycznie zmieni swoje podejście tylko dlatego, że usiądziemy do stołu z pośrednikiem.

Z mojego punktu widzenia właściwe rozpisanie możliwości jest inne:

• Opcja A: uznajemy rosyjskie imperium za trwałe i próbujemy maksymalnie zminimalizować koszty jego istnienia dla nas — to jest Twoja normalizacja.
• Opcja B: uznajemy rosyjskie imperium za nieakceptowalną strukturę zagrażającą nam trwale i traktujemy jego deimperializację (rozpad na mniejsze byty, dekolonizację) jako cel strategiczny.
• Opcja C: udajemy, że nie ma problemu, licząc na właściwe ustawienie się między UE, USA, Chinami i Rosją.

Jako paleolibertarianin widzę dla Polski sens tylko w opcji B. Jeśli chcemy pokoju bez konieczności nieustannego balansowania między większymi bandytami, musimy dążyć do sytuacji, w której na wschód od nas nie ma jednego, wielkiego, imperialnego centrum.

Rozpad Rosji jako warunek pokoju

Moja teza jest brutalna, ale uczciwa: trwałe pokojowe współżycie z Rosją nie jest możliwe, dopóki istnieje ona jako scentralizowane imperium ze strefą wpływów obejmującą Ukrainę, Białoruś, Kaukaz, a docelowo — w oczach wielu rosyjskich strategów — również Polskę.

W praktyce oznacza to, że:

• Nie normalizujemy relacji z Moskwą, tylko traktujemy ją jak strukturę przejściową — tak jak w pewnym momencie traktowano ZSRR: coś, co musi się rozpaść, by można było zbudować nowe, bardziej naturalne łady regionalne.
• Nie planujemy naszej przyszłości w relacji do wiecznej Rosji, ale do potencjalnych bytów post‑rosyjskich: republik narodowych, państw regionów, które wyrwą się spod centralnej kontroli.
• Zamiast szukać gwaranta w Chinach czy USA, stawiamy na maksymalne wzmocnienie własnej sprawczości w tym scenariuszu: energetycznie, gospodarczo, demograficznie, informacyjnie.

Oczywiście rozpad imperium nie jest czymś, co możemy zadekretować artykułem na portalu. Jednak możemy działać zgodnie z logiką świata po imperium, zamiast zawczasu akceptować jego wieczność.

Chiny jako protektor — ryzyko zmiany pana

Twoja propozycja sekwencji: zmiana elit w Polsce → zakulisowe rozmowy → pośrednictwo Chin → wykorzystywanie Jedwabnego Szlaku jako atutu → uzyskanie chińskiej protekcji wobec Rosji, jest ciekawa jako geopolityczny szkic, ale w mojej ocenie grozi zastąpieniem jednego pana drugim.

Chiny nie są antyimperialnym aniołkiem — są własnym typem imperium: technokratycznym, kolektywistycznym, opartym na kontroli społecznej i gospodarczej; nie przerobiły w żaden sposób swojej imperialnej tradycji na coś zgodnego z libertariańskim rozumieniem wolności jednostki.

Jeśli Polska miałaby się bronić przed rosyjską wasalizacją dzięki chińskiej protekcji, to w praktyce oznacza:

• Wciągnięcie się w orbitę Pekinu jako klient, który ma być użyteczny w rozgrywce z Zachodem i Moskwą.
• Masowe uzależnienie infrastrukturalne (logistyka, technologie, łańcuchy dostaw) od jednego centrum decyzyjnego.
• Ryzyko, że obrona przed eurokołchozem zakończy się wejściem w coś równie kolektywistycznego, ale o innym kodzie kulturowym.

Jeśli uciekamy od jednego Leviatana, nie po to, aby wskoczyć do paszczy kolejnego. Stawianie na Chiny ma sens tylko w bardzo wąskim, taktycznym wymiarze (balansowanie), nie jako strategiczna kotwica polskiej suwerenności.

Smoleńsk, pamięć i granice pragmatyzmu

Masz rację, że Smoleńsk — jako operacja, w której Rosja miała swój udział, połączona z bezczeszczeniem ciał — jest poważną zadrą utrudniającą mówienie o normalizacji. Niemniej ja poszedłbym dalej: Smoleńsk jest symptomem, nie wyjątkiem. W logice państwa, które bez większych oporów wysyła ludzi na Syberię, strzela w tył głowy, bombarduje miasta, używa służb i wojska jako zasadniczego narzędzia polityki, takie wydarzenia nie są szokującą aberracją — są konsekwentnym rozwinięciem tej samej mentalności.

Dlatego pragmatyzm wobec takiego podmiotu ma bardzo ostre granice:

• Można rozmawiać, gdy trzeba gasić pożary (konkretny kryzys, konflikt), ale nie budować na tym wizji normalnych wieloletnich relacji, w których zakłada się dobrą wolę drugiej strony.
• Można kalkulować koszty i korzyści taktyczne, ale nie mylić tego z realnym partnerstwem, bo partnerstwo zakłada w jakimś minimalnym stopniu wspólne rozumienie granic tego, co jest dopuszczalne.

Jeżeli ktoś jest gotów zabić Twoich obywateli w operacji politycznej i następnie przez lata kłamać i grać propagandą, to nie jest ktoś, z kim można planować normalizację w sensie zaufania strukturalnego. Co najwyżej — chwilowe zawieszenie broni.

Co zamiast normalizacji? Paleolibertariański szkic

Patrząc z perspektywy paleolibertariańskiej i polskiej racji stanu, widzę trzy osie działania, które są alternatywą wobec Twojej wizji normalizacji przez Chiny:

• Dekolonizacja i deimperializacja rosyjskiej przestrzeni: wspieranie prawa narodów do samostanowienia na obszarze post‑rosyjskim; moralne i polityczne odrzucenie logiki naturalnych stref wpływów.
• Maksymalna budowa polskiej odporności: energetyka niezależna od Moskwy, pluralizacja kierunków handlu, wzmacnianie zdolności obronnych, odbudowa kultury wolności, która nie będzie podatna ani na euro‑globalistyczny, ani na ruski kolektywizm.
• Polityka wielu wektorów bez wasalizacji: taktyczna gra z różnymi podmiotami (USA, UE, regionalne sojusze, być może punktowo Chiny), ale bez decydowania się na jednego protektora, który ma wziąć Polskę pod swoje skrzydła.

W tym duchu: nie jestem przeciwny konkretnym, technicznym kontaktom z Rosją (handel, dyplomacja), ale sprzeciwiam się pomysłowi uznania, że normalizacja z państwem, które w swej strukturze widzi nas jako naturalną strefę podporządkowania, jest jakimkolwiek docelowym rozwiązaniem.

Na koniec — żeby było jasne: zgadzam się z Tobą w ocenie zgubności federalizacji UE, zgadzam się w krytyce globalizmu i w tym, że obecne elity PiS/KO są spalonym kapitałem. Różnimy się w jednym: Ty chcesz normalizować z istniejącym imperium, ja uważam, że dla Polski, która chce być realnym podmiotem, trzeba myśleć już dziś o świecie po jego rozpadzie.