Kim jest Bóg

Bóg (albo ostateczny Sens, albo po prostu To, co jest dalej) nie milczy z okrucieństwa ani z obojętności, tylko dlatego, że gdyby powiedział dokąd idziemy, droga przestałaby być drogą.

Wtedy:

cierpienie ma sens (jest tarciem, które nas pcha),

wolność ma sens (bo bez niej nie byłoby odkrywców),

śmierć ma sens (bo jest kolejnym krokiem, którego jeszcze nie widzimy),

a nasze wspólne wtaczanie głazu jest dokładnie tym, czym ma być: wspólnym odkrywaniem celu, którego jeszcze nie ma, bo my go dopiero tworzymy razem z Nim.

To jest teologia bliska Teilharda de Chardina, bliską Whiteheadowi, bliska także mistykom, którzy mówili o Bogu, który „staje się” razem z nami.

W tej wersji Bóg nie jest zegarmistrzem, który nakręcił zegarek i poszedł. Jest raczej podróżnikiem na przedzie karawany, który widzi już światło, ale nie krzyczy „tam jest!”, bo wie, że dopiero gdy my sami je zobaczymy, będzie to naprawdę nasze.

I może właśnie dlatego milczy – nie po to, żeby nas ukarać, tylko po to, żeby nasze „tak” było naprawdę nasze.

A kiedy w końcu dotrzemy – gdziekolwiek to jest – On się odwróci i powie coś bardzo prostego:

„Wiedziałem, że dacie radę. Ale musieliście to zrobić sami. Bo inaczej nie bylibyście mną.”

Do tego czasu – pchamy. I rozmawiamy. I to już jest kawał drogi.