POEZJA KRESOWIAN [2]

Obrazek użytkownika Sławomir Tomasz Roch
Kultura

Czas pędziwiatr                                                           

 

Ucieka, pędzi w nieskończoność

Dziś go mam, jutro już nie.

Ktoś mi szepnie

Szybciej!

Dokąd ten pociąg gna?

I czy tam odkryję to; co i tak już mam?

Może usłyszę

Wolniej!                                                                                 

Dosyć ma dzień swojej biedy

To czego szukasz jest w twoim sercu.

Rety! Masz rację

Mój skrzydlaty Bracie, mój niebieski Schwacie.

Jednak czy ten Gość

Tak po prostu tam trwa, skoro gna?

Pomóż Go uchwycić

I w serduszku utulić.

Bo widzisz; myśl ma kuleje, utyka

Przez palce ucieka.

Jak On, gdy na ustach się zatrzyma

Na różańcu złote nuty wygrywa.                               

Gdy koronką o Miłosierdziu Bożym

Dusze w czyśćcu pociesza.

Tam jest!

Zaraz jednak z miejsca wyrywa

Do lotu się wznosi.

Gdy dusza już śmiała w tym biegu trwa

Też gna, porwana miłością.

Ucieka od buntu, od mroku

Od zła.

Od niezwykłej nędzy, która imię ma....

Niemoc!                                                                                 

To rezygnacji noc, to depresji koc

Bo czas to miłość.

 

Męczennikom wszechczasów poświęcam z wdzięcznością. (wiosna 2005 Zamość)

Sławomir Tomasz Roch

Ocena wpisu: 
Twoja ocena: Brak Średnio: 5 (głosów:4)