Rzeź Polaków - rozkaz Jeżowa cz.6

Obrazek użytkownika Rafał Brzeski
Historia

Dalszy ciag rozkazu Ludowego komisarza spraw wewnetrznych Nikolaja Jezowa adresowanego do najwyzszych stopniem funkcjonariuszy NKWD. Jezow uzasadnia w nim koniecznosc wymordowania wszystkich Polakow mieszkajacych w Zwiazku Sowieckim poniewaz wszystkie struktury sowieckiego  panstwa spenetrowala Polska Organizacja Wojskowa. Procesom tej glebokiej penetracji poswiecony jest niniejszy fragment rozkazu.<!--break-->

 

Działalność faszystowska i nacjonalistyczna wśród ludności polskiej w ZSRS.

W okresie wojny domowej, obok działalności dywersyjnej i powstańczej, szeroko zakrojoną działałność o charakterze nacjonalistycznym wśród miejscowej luności polskiej prowadziły niezależnie od moskiewskiej centrali, lokalne organizacje POW na Białorusi (KN-1), na Ukrainie (KN-3), na Syberii i w innych rejonach.

Po zakończeniu wojny sowiecko-polskiej lokalne organizacje POW zostały zreorganizowane i dostosowane do warunków pokojowych a kierownictwo całej działalności antysowieckiej skoncentrowane w moskiewskiej centrali POW, która rozwinęła wśród ludności ZSRS prowadzoną do dzisiaj działalnośc faszystowską i nacjonalistyczną na szeroką skalę.

Członkowie POW, Geltman[1] i Nejman[2] zajmują stanowiska sekretarzy Biura Polskiego przy KC WKP(b), Wnorowski[3], Wąsowski[4], Mazepus[5] wchodzą do Biura Polskiego przy KC KP(b) Białorusi, Skarbek, Łazowert i inni do Biura Polskiego KC KP(b) Ukrainy, Dąbal[6] zostaje redaktorem gazety „Trybuna Sowiecka” w Moskwie, Princ[7] i Żarski[8] – redaktorami gazety polskiej w Mińsku, inny członkowie POW opanowują kierownictwo w redakcjach gazet polskich na Ukrainie, w polskich sekcjach Ludowych Komisariatów Oświaty, w polskich wydawnictwach, a także w szkołach ogółnokształcących, szkołach technicznych, klubach  w różnych rejonach ZSRS.

W związku ze swoim stanowiskiem służbowym i korzystając z prawa przydziału kadr, Geltman i Nejman kierowali z Moskwy członków POW, kryjących się pod legitymacjami partyjnymi, do pracy partyjnej, kulturalno-oświatowej, pedagogicznej i gospodarczej w najróżniejsze rejony ZSRS, gdzie tylko była ludność polska, nie tylko na Ukrainę i Białoruś, ale także na Ural, Syberię oraz do Kraju Dalekowschodniego, gdzie polski wywiad prowadzi aktywną, nieujawnioną dotychczas działalność wspólnie z wywiadem japońskim.

Infiltrację systemu partyjnych instytucji sowieckich organizacja wykorzystała aktywnie do stworzenia miejscowych lokalnych, podstawowych, grup POW oraz do rozwinięcia szerokiej działalności szowinistycznej, której celem było przygotowanie przede wszystkim kadry dywersyjno-powstańczej dla zbrojnych wystąpień antysowieckich na wypadek wojny.

Cele te, leżały u podstawy utworzenia pod wpływem POW polskich narodowych rad wiejskich i rejonowych w pasie przygranicznym, często z mniejszością polską, co również zapewniało POW możliwość działalności polonizacyjnej wśród Ukraińców i Białorusinów wyznania katolickiego.

Infiltrację systemu sowieckich instytucji partyjnych w pracy wśród ludności polskiej, POW wykorzystała szeroko do prowadzenia wszechstronnej działalności szpiegowskiej za pośrednictwem swojej masowej agentury w różnych rejonach kraju

Wykorzystanie organizacji trockistowskiej i innych ugrupowań antysowieckich przez polski wywiad.

W praktyce swojej dywersyjnej, szpiegowskiej, terrorystycznej i defetystycznej działalności na terytorium ZSRS wywiad polski na szeroką skalę wykorzystuje głównie trockistowskich najemników i prawicowych zdrajców.

W 1931 roku Unszlicht i Muklewicz związawszy się z antysowiecką centralą trockistów w osobie Piatakowa[9], a następnie z Kamieniewem[10], zawarli z nimi porozumienie o wspólnej wywrotowej działalności sabotażowej członków POW i trockistów – zwolenników Zinowiewa[11] w gospodarce kraju, a w szczególności w przemysle zbrojeniowym.

We wrześniu 1932 roku Unszlicht skontaktował się także z centralą prawicowych zdrajców i otrzymał zgodę Bucharina[12] na połączenie działalności dywersyjno-sabotażowej prawicowców i POW.

Wreszcie w 1933 roku, za wiedzą Piatakowa, Unszlicht kontaktuje się ze zdrajcą Tuchaczewskim, otrzymuje od niego informację o jego kontaktach z niemieckimi faszystami i zawiera umowę o wspólnych działaniach mających na celu likwidację władzy sowieckiej i przywrócenie kapitalizmu w ZSRS. Unszlicht zawarł z Tuchaczewskim umowę o dostarczaniu przez niego polskiemu wywiadowi najważniejszych informacji szpiegowskich dotyczących Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej [RKKA] i o otwarciu dla Polaków naszego frontu zachodniego na wypadek wojny. 

Wszystkie lokalne organizacje POW prowadziły działalność antysowiecką w ścisłym kontakcie z trockistowskimi, prawicowymi i różnymi antysowieckimi organizacjami nacjonalistycznymi na Ukrainie, Białorusi oraz w innych rejonach kraju.

 

[1] Geltman Stefan Leonowicz, Polak, urodzony w Zamościu 4 października 1886 roku w rodzinie ziemiańskiej. W 1911 roku ukończył Uniwersytet Jagielloński. Od 1915 roku redaktor naczelny ukazującej się w Mińsku gazety „Polska Prawda”. W 1918 roku aresztowany przez władze niemieckie jako bolszewik i przetrzymywany przez 7 miesięcy w obozie w Grafenbergu w Niemczech.  Członek WKP(b). W latach 1924-1925 przewodniczący komisji planowania Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej. Od 1925 roku rektor Komunistycznego Instytutu w Mińsku. Od 1927 roku kierownik polskiego działu Instytutu Kultury Białoruskiej. Zajmował różne białoruskie stanowiska rządowe. Specjalista w dziedzinie agronomii i gospodarki wiejskiej. Przed aresztowaniem zastępca przewodniczącego rady naukowo-technicznej Ludowego Komisariatu Sowchozów Zbożowych i Hodowlanych. Aresztowany 5 kwietnia 1937 roku Rozstrzelany 20 września 1937 roku. (Według białoruskich źródeł zmarł w 1942 roku.)

[2] Nejman Jan, W 1930 roku sekretarz polskiego biura Wydziału Kultury i Propagandy KC WKP(b).

[3] Wnorowski W. W latach 1925-1929 roku sekretarz polskiego biura przy KC WKP(b) Białorusi. W 1928 roku zajmował się (z marnym efektem) m.in. zbiórką datków na czołg „Feliks Dzierżyński” – dar Polaków na Białorusi dla Armii Czerwonej. Bliższych danych nie znaleziono.  

[4] Wąsowski Bronisław Antonowicz, Polak, urodzony w 1898 roku w Warszawie. Członek WKP(b). W 1925 roku wybrany do polskiego biura przy KC KP(b) Białorusi. Wszedł w skład sekretariatu „Polbiura”. Dyrektor białoruskiego przedsiębiorstwa elektryfikacji wsi. Aresztowany 26 marca 1937 roku. Rozstrzelany 1 września 1938 roku.   

[5] Mazepus Mieczysław Leonardowicz, Polak, urodzony w Warszawie w 1893 roku. Członek KPP później WKP(b). W 1923 roku w wydziale kontrywiadu GPU. W październiku  1928 roku wszedł w skład polskiego biura przy KC KP(b) Białorusi. Od 1930 roku w Wydziale Specjalnym OGPU. Od 1934 roku pełnomocny funkcjonariusz operacyjny Wydziału Specjalnego Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (GUGB) NKWD. Aresztowany 22 października 1936 roku. Uznany winnym szpiegostwa i rozstrzelany 21 sierpnia 1937 roku.  Tydzień później rozstrzelano jego żonę Michalinę ponieważ nie doniosła, że mąż prowadzi antysowiecką działalność.

[6] Dąbal Tomasz Jan, Polak, urodzony w  Sobowie w powiecie tarnobrzeskim 29 grudnia 1890 roku. W 1911 roku wstapił do PSL. Od 1917 roku służył w Legionach Polskich. W 1919 roku proklamował Republikę Tarnobrzeską. W latach 1919-1921 poseł na Sejm Ustawodawczy. We wrześniu 1920 roku wstąpił do nielegalnej Komunistycznej Partii Robotników Polskich. W 1921 roku pozbawiony immunitetu poselskiego i skazany na 6 lat ciężkiego więzienia za próbę obalenia ustroju państwowego. W ramach wymiany więźniów wyjechał do ZSRS w 1923 roku. Członek WKP(b). Doktor nauk ekonomicznych, akademik, kierownik katedry w Moskiewskim Intytucie Mechanizacji i Elektryfikacji Socjalistycznego Rolnictwa. W 1931 roku był przeciwnikiem rozwijania kultury i szkolnictwa polskiego na Białorusi z uwagi na brak zwartych mas polskiego proletariatu. Aresztowany 29 grudnia 1936 roku. W śledztwie denuncjował wszystkich znajomych, nawet z czasów działalności politycznej w Polsce. Rozstrzelany 21 sierpnia 1937 roku.

[7] Prawdopodobnie: Princ Józef Piotrowicz, Żyd, urodzony w Starym Samborze w 1894 roku, bezpartyjny. Przed aresztowaniem zastępca dyrektora do spraw gospodarczych Instytutu Sanitarnego w Moskwie. Aresztowany 2 listopada 1937. Skazany na śmierć 1 grudnia 1937 roku za „działalność kontrrewolucyjną w związku z polskimi szpiegami”. Rozstrzelany 9 grudnia 1937 roku.  

[8] Żarski Tadeusz Josiforowicz , Polak, urodzony 29 czerwca 1896 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W 1911 roku członek PPS – Frakcja Rewolucyjna. W latach 1912-1914 działał w PPS-Opozycja. W latach 1914-1919 wrócił do PPS.  W 1917 roku pracował w Polskim Komisariacie wchodzącym w skład Rady Komisariatów Narodowych, której przewodził Włodzimierz Ilicz Lenin. Według źródeł rosyjskich działacz KPP od 1920 roku. Od  1925 roku w centralnym kierownictwie partii. W latach 1929-1930 był posłem na Sejm. Aresztowany i skazany na karę więzienia za działalność antypaństwową w 1930 roku. W 1932 roku w ramach wymiany więźniów przybywa do ZSRS, gdzie jest starszym pracownikiem naukowy Instytutu Światowej Gospodarki i Polityki Światowej. Aresztowany 9 kwietnia 1934 roku. Uznany 16 czerwca 1934 roku przez Kolegium OGPU winnym prowadzenia  działalności prowokatorskiej w szeregach KPP. Rozstrzelany  22 lipca 1934 roku. 

[9] Piatakow Jurij Leonidowicz, Rosjanin, urodzony 6 sierpnia 1890 roku w Horodyszczu koło Czerkasów. Ukraiński rewolucjonista o radykalnych poglądach. W 1917 roku stanął na czele komitetu bolszewickiego w Kijowie. W 1918 roku pierwszy sekretarz KP(b) Ukrainy. Sprzeciwiał się autonomii Ukrainy w ramach ZSRS. Jeden z twórców pierwszego planu pięcioletniego.  Do aresztowania pierwszy zastępca ludowego komisarza przemysłu ciężkiego ZSRS, de facto kierujący programem industrializacji.  Miał opinię chorobliwie pracowitego, utalentowanego technokraty. Aresztowany 12 września 1936 roku. Sądzony w procesie pokazowym jako trockista. Rozstrzelany 1 lutego 1937 roku.

[10] Kamieniew Lew Borysowicz (prawdziwe nazwisko Rozenfeld), Żyd, urodzony 6 lipca 1983 roku w Moskwie.  W 1900 roku poślubił siostrę Lwa Trockiego – Olgę Bronsztejn. W 1902 roku poznał Lenina w Paryżu i razem wyjechali do Szwajcarii. Od 1908 roku wraz z Leninem i Zinowiewem tworzyli ścisłe kierownictwo ruchu bolszewickiego. Po rewolucji październikowej raz wznoszony na szczyty raz usuwany z władz partyjnycvh i państwowych, a nawet z partii. W 1923 roku wraz z Zinowjewem i Stalinem sprzymierzył się przeciw 

Trockiemu , pomagając Stalinowi uzyskać nieograniczoną władzę. Stalin bawił się z nim później jak kot z myszą usuwając go ze stanowisk i zmuszając do składania samokrytyki, aż został aresztowany 16 grudnia 1934 roki i skazany na 5 lat więzienia. W 1935 roku skazany ponownie, tym razem na 10 lat więzienia, az w 1936 roku skazany na śmierć i rozstrzelany 25 sierpnia.

[11] Zinowiew Grigorij Jewsiejewicz (prawdziwe nazwisko Radomyslski Owsiej-Gerszen Aronowicz), Żyd, urodzony 23 września 1883 w Jelizawietgradzie. Zanngażowany w ruch komunistyczny od 1901 roku. Bliski współpracownik Lenina. W latach 1919-1926 był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Kominternu. Głosił hasło rewolucji światowej, postulował jak najszybsze przeniesienie rewolucji do innych krajów. W latach 1921-1926 był członkiem Biura Politycznego KC WKP(b). Dwukrotnie usuwany z partii i przywracany. Ostatecznie wydalony z partii w 1934 roku. 16 stycznia 1935 roku skazany na 10 lat więzienia. W kolejnym procesie, skazany na śmierć pod zarzutem spisku przeciwko Stalinowi. Rozstrzelany 25 sierpnia 1936 roku.

[12] Bucharin Nikołaj Iwanowicz, Rosjanin, urodzony 9 października 1888 roku w Moskwie. Jeden z najbliższych współpracowników Lenina. Był przeciwnikiem Traktatu Brzeskiego. Przygotowywał dekrety o nacjonalizacji przemysłu. Autor opinii "Przymus proletariacki we wszystkich swoich formach, poczynając od rozstrzeliwania, a kończąc na obowiązku pracy jest metodą tworzenia komunistycznego człowieka". Po śmierci Lenina członek Biura Politycznego i główny ideolog partii. W latach 1918-1929 był redaktorem naczelnym dziennika „Prawda”, a  w latach 1934-1936 redaktorom naczelnym dziennika „Izwiestia”. Aresztowany w czasie obrad plenum KC WKP(b) 27 lutego 1937 roku. Skazany na śmierć za udział w kontrrewolucyjnej organizacji szpiegowsko-terrorystycznej 13 marca 1938 roku i rozstrzelany 15 marca 1938 roku.  

 

Ocena wpisu: 
5
Twoja ocena: Brak Średnio: 5 (głosów:10)

Komentarze

Polityka Rosji względem Polaków jest niezmienna od dzisięcioleci a nawet setek lat. Imperialna ideologia i propaganda Rosji wciąż są groźne. 

Dzisiaj Polska jest zagrożona poważniejszym konfliktem ze strony FR. Niestety ta logika eskalacji i ta imperialna ideologia oraz propaganda, z którą mamy do czynienia w Rosji jest groźna. I co gorsze, w Polsce lekceważona. 

Zbrodnie popełnione przez Sowietów na Polakach w okresie międzywojennym miały swój ciąg dalszy po rozpętaniu II-ej Wojny Światowej. Dzisiaj możemy znaleźć relacje świadków i opracowania historyków, z których wyłania się obraz celowych działań Rosjan podpuszczających inne grupy etniczne zamieszkujące wschodnie obszary II-ej Rzeczypospolitej. W tym można upatrywać inspiracji Rosjan do zbrodni ludobójstwa - Rzeź Wołyńska.

Dowodem tego może być odezwa Siemiona Timoszenki z września 1939r. skierowana do ludności ukraińskiej. Mówiła ona:
„(…) Bronią, kosami, widłami i siekierami bij odwiecznych swoich wrogów – polskich panów, którzy przekształcili twój kraj w bezprawną kolonię, którzy ciebie polonizowali, w błocie zdeptali twoją kulturę i zamienili ciebie i twoje dzieci w bydło, w niewolników. Nie powinno być miejsca na ziemi Zachodniej Ukrainy dla panów i półpanków, obszarników i kapitalistów. Bierzcie w swoje ręce pańską ziemię, pastwiska, łąki i wygony. Zrzucajcie władzę obszarników, bierzcie władzę w swoje ręce, decydujcie sami o swoim losie…”

Odezwa Timoszenki, mimo nasycenia socjalistyczną ideologią, odniosła skutek. Do przeciętnego ukraińskiego chłopa trafiała argumentacja tego typu. Sowieci z powodzeniem podsycali Ukraińców do wystąpień przeciw ludności polskiej.

 

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

"Mówienie prawdy w epoce zakłamania jest rewolucyjnym czynem"
/G. Orwell
Mind Service - 1do10.blogspot.com

#1457809

Sadze, ze byloby z wielkim pozytkiem dla wszystkich "Niepoprawnych" opublikowanie tutaj w calosci zacytowanej we fragmencie odezwy Siemiona Timoszenki z wrzesnia 1939 roku. Moc dokumentu jest niepomiernie wieksza niz najcelniejszego komentarza.

 

Podoba mi się!
2
Nie podoba mi się!
0

Rafał Brzeski

#1457828

że największe nasilenie zbrodni (ludobójstwo-zabijanie za narodowość) przypadło na lata 30, przede wszystkim na Wielki Terror. Statystyki wskazują, że w latach 30 Polacy byli narażeni na aresztowanie ponad 30 razy bardziej niż przedstawiciele innych nacji.

Podczas Polskiej operacji NKWD przeprowadzonej w latach 1937 - 1938 skazano 139 835 osób, z tego zamordowano bezpośrednio 111 091 Polaków – obywateli ZSRR, a 28 744 skazano na pobyt w obozach koncentracyjnych struktury podległej GUŁAG. Wyroki były wykonywane natychmiast. Masowo deportowano Polaków zamieszkujących USRR i BSRR m.in. do Kazachstanu, na Syberię, w rejony Charkowa i Dniepropietrowska, łączna liczba deportowanych Polaków wyniosła ponad 100 tysięcy.

Prawdziwa hekatomba o której świat zapomniał.

 

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

"Mówienie prawdy w epoce zakłamania jest rewolucyjnym czynem"
/G. Orwell
Mind Service - 1do10.blogspot.com

#1457895