Ludzie listy piszą

Obrazek użytkownika Janusz 40
Kraj

Jestem też synem nauczyciela (jeszcze przedwojennego), także bratem nauczycielki, także kuzynem kilkunastu innych nauczycieli (obojga płci). Są publikowane różne "listy" od nauczycieli a także (wzruszające) od ich dzieci. Wzruszył mnie bardzo taki list opublikowany  na portalu "Na temat" Zazwyczaj to jakieś kompilacje, czasem zwyczajna nieprawda. Prawdą jest jedynie powojenna bieda, której jako jeden z pięciorga rodzeństwa doświadczyłem aż nadto; byłem rzeczywiście najbiedniejszy w szkole średniej i na studiach, ale zawsze przeświadczony o wysokiej randze nauczycieli w rodzinie. Co ciekawe, nikt ze znanych mi nauczycieli nie zmienił zawodu z powodu niskich zarobków.

Moja Mama wszystkim nam wpoiła zasadę: "Chcesz być kimś w życiu, to się ucz, byś nie zginęła w tłumie, nauka to potęgi klucz, ten wygra kto więcej umie".

Nie jest prawdą, że pochodząc z włościańskiej rodziny nie można było ukończyć studiów; jeszcze przed wojną mój stryj ukończył SGH, o ojcu pisał z szacunkiem "psor" (mam zachowane listy), po wojnie inni stryjowie też. Wprawdzie dziadek i pradziadek byli wójtami (właśnie włościańskimi), ale nie posiadali wielkiego majątku. Mimo wszystko, po wojnie większość progenitury z następnego pokolenia (mojego) pokończyła studia, a już następnego to doktorów i profesorów trudno się doliczyć. Jedna charakterystyczna cecha jednak dominuje - żadne nawet najwyższe wykształcenie w mojej familii nie przłożyło się na sukces finansowy. Ale też nie zabiegano nadzwyczaj o to. Inne rzeczy liczyły się bardziej.

W jednym takim "wzruszającym liście"  córka nauczycielki wspomina, że jej mama - nauczycielka marzyła, że wystartuje w teleturnieju 1 z 10 i za wygraną pojedzie do Wiednia;

Moja ś.p. siostra (nauczycielka właśnie i żona nauczyciela) miała swojego czasu rekord osiągniętych puntów we wspomnianym w teleturnieju 1 z 10, zjeździła dokumentnie całą Europę. Razem z mężem wygrywali w innych jeszcze teleturniejach, ale nie było tam nagród umożliwiających zwiększenie statusu życiowego. Nie jest prawdziwą informacja (też podana w tym liście), że za zwycięstwo w olimpiadach uczeń otrzymywał nagrody pieniężne. Moja córka wygrywała zarówno olimpiady polonistyczne, jak i matematyczne. Teraz też wie o nich dużo ponieważ jako profesor w Instytucie Badań Literackich PAN jest tych olimpiad jurorką.

Wracając jeszcze do Mamy - prowadziła "dom otwarty"; tzn. goście - przeważnie familia (ale nie tylko) mogli przychodzić (i przychodzili) bez żadnego zaproszenia. Nie były to przyjęcia, lecz spotkania towarzyskie, najczęściej brydżowe - herbata i czasem jakieś kruche ciasteczko. Oczywiście, bardziej hucznie obchodziło się imieniny, czy rocznice.

Dość powiedzieć, że bywało, iż na dwa stoliki graliśmy w brydża całą noc.

Nie będąc jednak nauczycielem - czasem dorabiałem sobie wykładami na różnych kursach - już to wykładając matematykę, już to ekonomię. Moje "pensum" (poza pracą zawodową) w porywach przekraczało to inkryminowane nauczycielskie pensum w wysokości 18 godzin. Dworując sobie z "nauczycielskiego przepracowania" naraziłem się wielu członkom mojej nauczycielskiej familii.

Narażam sie dalej; właśnie ten czas na brydżyka, ta możliwość uprawiania turystyki (oczywiście nie w stylu All Inclusive), to największe atrakcje tego pięknego zawodu. Tak prywatnie,  wiele razy z ust nauczycieli to słyszałem...

Ocena wpisu: 
Twoja ocena: Brak Średnio: 5 (głosów:10)

Komentarze

 Ja też nie byłem nauczycielem, choć w moim życiu był kilkuletni epizod nauczania w domu dziecka w Poznaniu - tych dzieci najbardziej okaleczonych przez los i niepełne lub rozbite patologiczne rodziny. Do dzisiaj jest to dla mnie niezapomniane przeżycie a największą zapłatą było dla mnie zaangażowanie się młodzieży w naukę, kiedy dowiedziała się o tym, że wykłady dla niej prowadzę bezpłatnie kosztem swojego wolnego po pracy czasu.

 Środowisko nauczycielskie "od wewnątrz" znam aż zanadto dobrze by mieć o nim dobre zdanie, nie tylko z własnych doświadczeń jako ucznia ale i z relacji bliskich mi osób z mojej rodziny (ojca siostry i mojej siostry) które przez całe swoje życie przez kilkadziesiąt lat aż do ubiegłego roku były etatowymi pracownikami prowadzącymi sprawy uczniów w szkole średniej (od rekrutacji, poprzez sprawy personalne, finansowe, do wypisywania i wydawania świadectw.) Ich przekaz był i jest jednoznaczny z Twoimi wnioskami, to do dziś w znacznej większości absolutnie uprzywilejowana kasta, relikt postkomunistyczny której wydaje się, że jej wszystko wolno tak jak sędziowskiej "wyższej kaście" i która swoją wrogością do wszystkiego co zagraża jej wszechwładzy - zdominowała system nauczania spychając z piedestału autorytetu część uczciwych pedagogów z powołania i podobnie jak środowiska LGBT zagraża całemu systemowi nauczania powodując nieodwracalne straty w edukacji młodzieży.

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

niezależny Poznań

#1586289

Prawa do strajku nikt pedagogom nie odbiera, ale nie iść na egzamin uczniów, których się prowadzi przez lata - to zdziczenie i zaprzeczenie etosu zawodowego...

Podoba mi się!
5
Nie podoba mi się!
0

Yagon 12

#1586334

Nauczyciele rowniez byli kasta uprzywilejowana, ale szanowana i byli to wowczas ludzie przewaznie z powolania. W PRL-u byla to nadal kasta, ale juz tylko z interesu... Nauczyciele przedwojenni zostali w wiekszosci odsunieci od wykonywania zawodu. Od 89 ` jest jeszcze gorzej. Jako , ze panstwo uleglo juz calkowitej destrukcji, to i spolecznosc kastowa jeszcze bardziej sie rozwarstwila...Nauczyciele sami siebie uwazaja za elity... a de facto w wiekszosci nimi nie sa.

Podoba mi się!
3
Nie podoba mi się!
0

chris

#1586365

Nie mów nie pokazuj paska pokaż PiT on dziwną prawdę pokaże.

Podoba mi się!
0
Nie podoba mi się!
0

Zakamarnik

#1586433